Liselores Zin // I am not a robot

black-and-white-person-woman-girl-large
© Pexels

De laatste tijd huil ik vaak. Ook in het openbaar. No joke. In de tram, lopend naar een vriendin toe, tijdens het mediteren…. Ik zet er niet eens meer een zonnebril bij op. (Wel heb ik geïnvesteerd in een mascara die een Siberische sneeuwstorm nog kan trotseren.)

Zo ook vanmiddag. Stomtoevallig kwam het nummer I am not a robot van Marina and the Diamonds langs in mijn playlist. Een paar jaar geleden draaide ik haar eerste cd kapot en ze is nog steeds één van mijn favoriete artiesten, maar dit nummer had ik al een hele tijd niet meer gehoord. Luisterend naar de tekst leek het nu of Marina me toesprak. Alle woorden beschreven zo precies hoe ik me de laatste tijd voel en wat ik mezelf ook graag zou willen zeggen:

I’m vulnerable, so vulnerable / I am not a robot

I’m lovable, so lovable / I’m just troubled.

https://www.youtube.com/watch?v=S_oMD6-6q5Y

Well. Kwetsbaarheid heeft mij niet nodig in haar corner, dat doet Brené Brown al genoeg, maar ik heb de laatste tijd wel iets geleerd: soms, being broken means being cracked open. En ook hoe belangrijk het is om jezelf met de aardigheid te behandelen die je een ander ook zou schenken. Dat is één van de belangrijkste dingen waar ik dit jaar aan wil werken en ook het overkoepelende thema van mijn intakegesprek bij De Bewustzijnschool. ‘Zelfcompassie’ klinkt heel erg trendy, maar eigenlijk is het een heel logische manier van met jezelf omgaan. Je bent (hoop ik voor jou) voor anderen toch ook niet zo’n overkritische zeikerd? Waarom voor jezelf dan wel? De laatste tijd kom ik het overal tegen nu ik me er bewust van ben – in mijn werk, bij mijn therapeut, zelfs bij yoga: dat dat stemmetje in mijn binnenste voortdurend zegt dat ik het vast niet kan of niet goed genoeg ben, dat ik beter mijn best moet doen. Vreselijk! Dus met zachte hand probeer ik dat stemmetje wat te temperen. Mezelf eraan te herinneren dat ik heus goed in dingen ben, maar dat het daar eigenlijk niet eens om draait. Dat ik het vertrouwen moet hebben dat ik ook goed genoeg ben als ik niet de beste ben. Dat mensen me ook OK vinden als ik niet perfect ben (en let’s face it: perfect is niemand).

Gewoon even een hart onder de riem van alle onzekere mensen – want ik ben vast niet de enige: jij bent ook awesome! Net als ik, en als wij allemaal. En als je het af en toe niet meer ziet zitten, is het OK om om hulp te vragen. Je vrienden staan vast en zeker klaar voor een peptalk, dus gooi het eruit!  En als je een plek wil om aan jezelf te werken, waar je omringd wordt door alleen maar lieve mensen die je steunen (ja, dat bestaat echt), kan ik je van harte De Bewustzijnschool aanraden. Zo’n intakegesprek als ik had, is deze maand nog helemaal gratis, dus grijp die kans! Dan komen we elkaar wie weet nog tegen :)

Onthoud: You are not a robot. But you are lovable.

Liefs, Liselore

>> Klik hier om meer van Liselores Zin te lezen.

9 reacties

Lenny -

wat een mooi stuk! ik vind het prachtig hoe “uit het hart” dit geschreven is, hoe je dicht bij jezelf blijft en toch een voor velen herkenbaar thema aanraakt. Dank je dat je dit deelt, dus. Food for thought and heart!

Frédérique -

Super mooi artikel, hopelijk inspireert het velen. Gelukkig ben ik niet onzeker over mijn gevoelens en uit ik ze makkelijk (niet in het openbaar toevallig, maar dat kan best!)

Liselore -

Dank je, Frederique <3 En idd: je gevoelens makkelijk uiten kan een voordeel zijn, want opkroppen doet een mens geen goed… Liefs!

Charelle -

Mooi geschreven Liselore. Ik denk dat iedereen hier wel mee te maken heeft, in meer of mindere mate. Daarom is het goed dat je erover schrijft en ons eraan herinnert dat we niet de enige zijn, maar ook dat we milder voor onszelf moeten zijn. Wish You All the best! Liefs Charelle

Liselore -

Charelle! Wat ontzettend lief en fijn <3

Esther -

Klinkt inderdaad enorm herkenbaar! Ik zie het in mezelf en bij veel cliënten.

Bij mezelf zit t zo diep dat ik vaak niet eens weet of kan voelen wat ik wil.ik En bij cliënten is een groot gedeelte van de behandeling er vaak op gericht te leren kiezen voor wat je zelf wilt, en je minder druk te maken om wat anderen overal van vinden; of je wel goed genoeg bent.

Ik geloof dat dit in de kern te maken heeft met het legetimeren van je bestaansrecht.

Ik denk dat we al van jongs af aan geconditioneerd zijn om alles goed te willen doen, en in een ‘moeten’ terecht komen. We moeten heel veel, en we moeten het allemaal goed doen. Daardoor raken we kwijt om te kijken en luisteren naar wat we willen, zonder zo streng voor onszelf te zijn en ‘of we alles wel goed doen’. Van wat ik zie zijn scholen en opvoeding veelal gericht op alles goed doen. Het cijfer systeem, dagenlang stil zitten wat helemaal niet past bij kinderen (of volwassenen for that matter), de toelatingscriteria overal, het is eigenlijk overal in verweven. Ik denk dat dit alles een grote druk legt op mensen en ouders.

Toch zie ik de laatste tijd wel een kentering. Zoals inderdaad ontstaan van dingen als de bewustzijn school, veranderingen in het school systeem (ook in het onderzoek naar hoe kinderen leren ), en veranderingen hoe ouders naar hun kinderen kijken en wat E graag voor hun kinderen willen. Zelfs in de psychologen wereld zie ik de kentering. mindfulness wordt breed geaccepteerd als behandelmethode, en therapieën als ACT (dat zicht richt op acceptatie, leven zoals je wil mét al je ongemakken); behandelmethodes waar iedereen baat bij kan hebben en niet op stoornissen gericht zijn; omdat het gaat over menselijke processen, die wij allemaal ervaren. Fijne dingen!

Iemand zei een keer tegen me: het is alsof je tegen een bloem in het bos zegt dat ie niet goed genoeg is, dat ie er niet bij hoort. Dat vond ik zo’n mooie vergelijking! Dan klinkt het opeens heel vreemd. Die bloem IS daar gewoon, en dus hoort ie daar, en goed genoeg zijn is totaal irrelevant. Het concept goed genoeg zijn bestaat dan eigenlijk niet. Je bent wie je bent, en iedereen heeft zijn eigen functie in dit leven (onkruid helpt andere planten bijv. Het is maar net hoe je naar onkruid kijkt). Je bent er, en dat is genoeg :)

Liselore -

Wauw Esther! Je geeft me nog meer nieuwe inzichten! Die uitspraak over de bloem is idd een eye-opener :) En ja: ik denk idd dat heel veel mensen hier ‘last’ van hebben (iets wat ik zowel triest – en dan bedoel ik in de zin van naar – als geruststellend vind), mede door de prestatiegerichte wereld waarin we leven. Ik merk aan mezelf dat ik daardoor zo geconditioneerd ben dat ik soms zelfs ‘dichtklap’ als ik WEL de gelegenheid krijg om bijv. helemaal zelf een prachtig nieuw project op te zetten, zo gewend ben ik dat alles door anderen ‘goedgekeurd’ moet worden. Het fijne is idd dat ook ik een verandering zie in de maatschappij (zo praten we elkaar bij dat project de hele tijd door de onzekerheid en angst heen ipv elkaar erop af te rekenen). En wat je zegt: zelf voelen en beslissen wat je wil, dat is waar het echt om draait! Liefs!!

Kim -

Soms moet je een stap terug nemen om een grote sprong vooruit te kunnen gaan. Door het diepe, dood eng maar ook weer zo veilig. Later, ook al klinkt het zo onwerkelijk, kijk je terug en dan lijkt dit gevoel zo ver weg. Zo onwerkelijk.

*virtuele hugs for everyone!*

Liselore -

Wat een fijne, hoopvolle reactie Kim! Dank je wel! *hug* terug

Reageer ook