DAGBOEK

Puzzelstukjes

Het is zover: alle puzzelstukjes vallen in elkaar. Ik ben wegen aan het begaan die totaal lijken te kloppen met alles wat ik leuk vind om te doen. Ik ben 27 en ik denk dat ik (eindelijk?!) heb gevonden wat ik nog heel erg lang wil doen. En waar ik alleen maar meer in ga groeien. Misschien klink ik een beetje ‘oud’ hiervoor, maar let’s face it: ik ben een laatbloeier. Dat weet ik. Ik ben altijd jaloers geweest op mensen die verdomd goed wisten wat ze wilden in het leven.

Maar juist nu komt het allemaal bij elkaar, en lijkt het zo damn obvious te zijn! En het gekke gevoel van ‘alles gaat vanaf nu alleen maar mooier worden’ overheerst. Ik voel het aan m’n water. Ik weet ook nog niet hoe het allemaal zal gaan, maar vanaf nu klopt ineens alles wat ik in het verleden heb gedaan.

Dit jaar koos ik ervoor te stoppen met evenementen organiseren en me compleet te specialiseren in de online wereld. Ik wilde m’n kindje, mijn blog, beter maken; dus de eerste maanden gaf ik daar de complete aandacht aan. Dat ging zo goed, dat ik er opeens echt geld aan ging verdienen. Maar nog niet genoeg voor een stabiel en rustig leven; iets wat je nodig hebt om uiteindelijk weer verder te kunnen groeien, om nieuwe dromen waar te kunnen maken en een gezonde dosis aan veiligheid te kunnen ervaren. En alleen bloggen? Wil ik dat wel? Ik miste mentale prikkelingen, uitdagingen waarbij ik uit m’n comfort zone zou worden gehaald.

Ik begon blog workshops te geven en me in te zetten als freelancer in de online wereld, gespcialiseerd op het gebied van marketing en communicatie. En zo werd ik deze zomer benaderd voor een interim-klus. Een mogelijkheid om me verder te specialiseren, nog meer dromen werkelijkheid te maken. Een expert te worden op een gebied dat ik leuk vind! En waar ik toch alle ervaring die ik inmiddels op zak heb enorm voor kan gebruiken. Moderne Hippies bleef en blijft m’n kindje, maar ikzelf specialiseer me en ben zzp-er geworden in een wereld die ik enorm leuk vind. Ik breid uit, groei op andere gebieden.

De studies Media- en Informatiemanagement, Communicatiewetenschap en Persuasieve Communicatie gingen eraan vooraf. Mijn hemel, zelfs bij de eerste “studiekeuzetest” toen ik 14 was kwam er al “communicatie” naar voren. Lekker breed, totaal geen focus; dacht ik altijd. Ik begon tijdens m’n masterjaar een website, waar ik een boodschap kon overbrengen, een community kon opbouwen, m’n creativiteit én m’n social media verslaving in kwijt kon. Iets wat ik allemaal gewoon heel erg leuk vond om te kunnen doen. Toen ik wilde stoppen met evenementen organiseren vanuit Moderne Hippies, was het dit jaar tijd voor verandering. Maar een vaste baan-baan? Dat was toch iets waar ik aan zou moeten wennen en waarvan ik niet wist of het ‘mijn pad’ wel was.

Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen, maar ik weet het nu ik het meemaak: ik heb “het” gevonden. Dit wil ik doen en blijven doen. Mijn eigen media- en communicatiebureau, op zzp-basis, waardoor ik ook voor m’n blog kan blijven werken. Dit maakt mij gelukkig. Ik weet dat ik dit goed kan. Ondernemen, creativiteit, communicatie, community, social media: I love it all. En ik wil er alleen maar beter in worden. Ik wil een meerwaarde zijn bij mijn toekomstige klanten en op mijn beurt van hen leren. En toch biedt het me de ondernemende en persoonlijke vrijheid om te blijven sturen naar wat ik leuk vind. Om geprikkeld te blijven en nieuwe wegen in te gaan. Ik ben misschien wel busy as hell, maak als blogger al 24/7 werkuren en gooi daar nu een flinke schep bovenop, maar in de kern…: ben ik gelukkig! Dit is waar ik wil zijn! Dan maar wat minder slaap, maar wel een optimaal ingevuld leven.

Ik vind het zo belangrijk om door te blijven groeien, altijd te blijven leren en uit m’n comfort zone te stappen. Tegelijkertijd is dit de ideale mix om zakelijk te groeien en toch m’n persoonlijke vrijheid te behouden. Het past bij me.

Ik realiseer me maar al te goed dat het iets unieks is, om iets te vinden waar je én je geld mee kunt verdienen én gelukkig van wordt. Ik heb er 27 jaar over na moeten denken en heb enorm veel pieken en dalen gehad op de weg naar dit lightbulb-moment. Maar aangezien ik er nu ben, vind ik dat jullie niet meer dan het recht hebben om te weten dat ik ook heel erg lang zoekende ben geweest. En dat ik het naar mijn idee nu eindelijk gevonden heb. Ik heb de tijd genomen en sommige mensen konden er naar mijn idee niet op wachten totdat ik er eindelijk zou zijn. Toch kon ik het niet sneller doen. En dat is ook meer dan prima. Want ik ben er gekomen, op m’n eigen tijd en op m’n eigen manier.

Geduld is een schone zaak. Alles komt zoals het gaat, jaren gaan voorbij waarbij je fouten maakt, heel veel leert en heel veel bedenkt wat je níet wilt doen. En laten we niet vergeten wat we onszelf aandoen door die verdomde vergelijkingen: de een doet het altijd beter, lijkt altijd meer werk te kunnen verrichten en lijkt altijd 10 stappen verder te zijn dan jij. Maar eenmaal als je op een punt bent gekomen dat je denkt te zijn waar je wilt zijn, blijft luisteren naar wat goed voelt en welke kant jij (puur jij!!) op zou willen gaan… Komen allerlei aspecten in je leven ‘opeens’ bij elkaar. En houden die vergelijkingen op. Dat is jouw pad namelijk helemaal niet. Precies wat je nu doet, dat is waar je moet zijn.

Zoals Steve Jobs zou zeggen, kan ík nu (pas) zeggen: “I was connecting the dots” (kijk die speech!). En nu het bij elkaar is gekomen, is het niet meer dan logisch… Gek hoe dat werkt, toch?

PS Door die drukte wil ik weer een regel terugbrengen die ik in 2012 had op deze site: in het weekend? Géén artikelen. Even geen werk. Even geen computer of laptop. Af en toe een telefoon-detox. Heerlijk. Daar zijn we immers allemaal een beetje hippie voor. In het weekend mogen we leven. Hell, moeten we LEVEN! Amen. Die regel is terug.