Once you care, you’re fucked

Once you care, you’re fucked. Dat zag ik laatst staan op een tasje dat ik meekreeg nadat ik had geshopt bij LENA the fashion library (nog zo’n groene keuze), waarna ik me bedacht dat dit wellicht wel mijn levensmotto is. Best sneu, eigenlijk.

Als je groene keuzes maakt en daar open voor uitkomt, zul je er namelijk achter komen dat je het nooit goed genoeg doet. Vooral volgens anderen, want man man man: er zullen áltijd mensen zijn die commentaar op je zullen hebben. Waar je het een laat, doe je het ander nog steeds wél.

Welcome to my world.

Het is een onderwerp waar ik afgelopen tijd druk mee bezig ben geweest. Zéker door het runnen van Moderne Hippies. Na zes jaar, duizenden k*topmerkingen en een dikkere olifantenvel gekweekt te hebben dan ik als gevoelsmens voor mogelijk had kunnen houden, kan ik het inmiddels een stuk makkelijker relativeren. Maar toch, opmerking na opmerking krijgen en toch, bijvoorbeeld, Moderne Hippies op een ‘reine’ manier proberen te runnen is soms hard as hell.

Waar de een ervoor kiest niet te vliegen en wel auto te rijden naar haar werk, gaat de ander veganized en fair trade de wereld over. Waar het voor de een al een hele stap is een dag per week geen vlees te eten, is het voor de ander een SCHANDE om vegetariër te zijn. Waar de een geen fast fashion meer wilt kopen, is het voor de ander al een prestatie om met zijn/haar budget een organic shirtje bij een fast fashion keten te kopen.

Doen we het ooit eigenlijk wél goed? Natuurlijk niet. Dat kán helemaal niet. Maar in mijn (over z’n algemeenheid) aardige zen-leven, kan ik me groen en geel ergeren aan de mensen die er ‘altijd wel wat van vinden’. Ik snap dat we hier al een paar jaar een positieve en goede boodschap proberen over te brengen, maar heb je ooit bedacht dat íedereen groene keuzes maakt vanuit zijn/haar eigen context? Vanuit een achtergrond vol eigen levensverhalen, geschiedenis, financiële situaties, voorkeuren en wat al niet meer?

Vanaf het begin, het aller aller begin, van Moderne Hippies heb ik er áltijd in geloofd dat ieder klein stapje helpt. En vooral in de huidige wereld van internet en social media, is het oh-zo-belangrijk te beseffen dat wij met z’n allen in een groene bubbel leven, waarin we nog maar een fractie bereiken (van de mensen die dit onderwerp tóch al interessant vinden). De echte uitdaging zit ‘m erin om de massa te bereiken en met z’n allen een beweging te vormen die de goede kant op gaat. Als de een dat meer kan vinden binnen eten en de ander binnen mode: fine by me! Echt waar. Ik ben allang blij dat er een vorm van bewustwording plaatsvindt, of dat nou via Moderne Hippies gaat of niet. Zolang jij je er maar comfortabel bij voelt en doet wat goed past en voelt voor jou.

Ik ben op deze manier opgegroeid en opgevoed. Nuance en onderwerpen vanuit een ‘grijs gebied’ bekijken is mijn manier. En dat is daardoor ook de manier geworden waarop we op Moderne Hippies communiceren. Neemt niet weg dat wij ook dagelijks tegen groene struggles aanlopen. Soms zijn we namelijk ook een heerlijke wandelende contradictie – en dat vind ik eigenlijk inmiddels alleen maar hysterisch grappig! Ik ga er wel goed op om te zien dat iedereen wel ergens tegenaan loopt. In plaats van het perfecte groene plaatje, laat het veel meer de menselijke, toegankelijke kant zien van ‘goed proberen te doen’.

Om iets meer de genuanceerde, grappige blik op het gehele groene, duurzame aspect te laten zien, willen Suus en ik dus met regelmaat onze groene struggles met jullie delen. Komt er haat, negativiteit en kritiek op? Maar natúúrlijk! Maar dat kunnen we inmiddels wel aan. We hopen juist op een meer humoristische blik op het geheel. Op deze manier hopen we iets meer begrip op te brengen en te laten zien dat groen niet perfect hoeft te zijn – zolang we maar ons beste beentje voorzetten – op onze eigen manier.

Are you ready? Wat zijn voor jou typische groene struggles en wat zou je leuk vinden om voorbij te zien komen op Moderne Hippies?

Je kunt mij persoonlijk volgen op YouTube, Twitter en Instagram.
Je kunt Moderne Hippies volgen op Facebook en Instagram.

16 reacties

Renske -

Heel goed om ook juist de lastige dingen te laten zien. Dat maakt het herkenbaar en het is zo goed om af en toe ook te relativeren. Ik kijk er naar uit!
Een van mijn favoriete argumenten is ook altijd dat elk stapje helpt, maar veel mensen geloven daar helaas nog niet in. Dat je doet wat je kunt in jouw situatie, dat is wat telt.
Waar ik overigens enorm allergisch voor ben, is wanneer mensen kritiek leveren op het feit dat ik vegetariër ben en (momenteel) nog wel kaas eet, maar zelf niets doen om minder vlees, eieren of zuivel te consumeren. Prima als je een vraag stelt, maar veroordeel een ander niet op iets dat je zelf al helemaal niet doet.
Toch denk ik dat ik zelf mijn allergrootste criticus ben en de druk zelf enorm verhoog. Dus ook hier gaat ‘ie op: “once you care, you’re fucked”. But I wouldn’t want it any other way 😉

Rivka -

Wat een fijn artikel om te lezen! Mijn struggling is dat ik gek ben op reizen. Eerder bezeten mischien wel! Wij proberen een kleine footprint achter te laten en duurzame producten te gebruiken. Wij leven in een busje en touren rond. Ondanks dat wij onwijs ons best doen verstandige keuzes te maken, de juiste voeding in te slaan en zo min mogelijk afval te verzamelen heb ik wel eens naar mijn hoofd geslingerd gekregen dat leven in een bus nooit duurzaam kan zijn vanwege uitlaatgassen….*Diepe zucht*
Inderdaad goed om te kijken naar de stappen die wel gemaakt worden, want alle beetjes helpen! Fijn geschreven artikel, ik kan het ook wat beter relativeren nu :)

Zoë -

Precies ook mijn struggle natuurlijk! Reizen is ‘wie ik ben’ en inmiddels onderdeel van m’n werk; hoe moeilijk is dát?
Reizen verbreedt constant onze horizon en laat juist zien wat we moeten doen om de wereld in tact te houden. Maar het is zeker een punt die we bespreekbaar willen maken inderdaad :) En precies wat je zegt; je draagt je steentje bij op andere gebieden én bent zelfs bewust van de voetafdruk door je reisjes. Ik denk dat dat al iets is waar je trots op mag zijn, omdat je het erkent en je al zo je best doet!!

Geanne | Sweet Suzie -

Op dit moment ben ik steeds meer plantaardig aan het eten, maar ik vind het wel lastig hoeveel plastic en verpakkingen daar weer bij komen kijken. Ik doe uiteraard mijn best en kan van 1 verpakking tofu reepjes wel vier maaltijden maken, maar het een blijft een dingetje. Iedereen heeft zo zijn struggles dus ik ben heel benieuwd naar deze serie!

Zoë -

Hey Geanne! Klopt, dat is ook écht een struggle inderdaad!! Die gaan we zeker een keer bespreken 😉

Hanne -

Goed artikel, goed punt! Ik ben een paar vriendinnen kwijtgeraakt die mijn levensstijl niet ‘ver’ genoeg vonden gaan op voedselgebied, en niet accepteerden dat ik hier weloverwogen keuzes in maak. Het kernpunt wat mij helpt is bewustzijn. Ik ben me veel bewuster geworden van het proces achter mijn keuzes. Zo past een duurzame treinreis bij mijn principe om ‘langzamer’ te leven. En zo koop ik soms iets wat ik echt mooi vind bij een fast fashion keten, omdat ik dat wil. Het is voor mij niet goed/fout maar bewust/onbewust. En: vrijwilligerswerk helpt ook heel erg in duurzaam leven. In je plaatselijke buurthuis koffie schenken, de lokale kattenopvang bemannen (heel dankbaar werk); als je doet wat je interessant/leuk vindt, dan is dat echt een verrijking en je kunt er niet ‘fout’ bezig zijn! Succes en veel plezier met leven zoals voor jou goed voelt :)!

Zoë -

Thanks Hanne, lief!
En wat een mooi standpunt heb je ingenomen voor jezelf. Dat is precies hoe ik het ook zie!

Daphne -

Zoals Amke ook opmerkt: de palmolie-struggle is real! De zoektocht bijvoorbeeld naar een vegan koekje zónder palmolie, binnen mijn budget, en als het even kan ook gewoon verkrijgbaar bij de supermarkt, tja… Dan maar een keer een koekje mét palmolie. Morgen is er weer een dag.
Wat ik ook lastig vind, zijn mijn eigen veroordelende gedachtes. Wanneer ik door de stad loop, valt het me dikwijls op dat er (vaak jonge) meiden rondlopen met minstens 4 tassen van de goedkope fast-fashionketens. Jullie weten vast wel welke winkels ik bedoel 😉 En in mijn hoofd ontstaat dan een onweersbui van onaardige en veroordelende gedachtes (die ik gelukkig niet uitspreek!): “Weet je niet hoe dat gemaakt wordt in onmenselijke omstandigheden? En hoeveel energie dat kost? Van dat geld wat je nu uitgeeft aan vijf shirtjes, kan je ook één mooi, fair-trade item kopen!” etc.etc. Zo gaat dat nog wel even door! En dat vind ik vreselijk! Want ik wil niet veroordelend zijn! Ik weet dat iedereen leeft op zijn/haar eigen manier – en je weet nooit wat er bij iemand speelt – maar vooral onwetendheid (of nog erger: iets wel weten, maar er dan niet naar handelen) raakt bij mij een gevoelige snaar. “Onderwijs jezelf!”, zou ik hen toe willen schreeuwen, terwijl ik ze door elkaar schudt…
Jeetje, wat een frustratie hé. Alsof ik het zelf altijd goed doe. Heus niet. Maar de struggle, die blijft. Tips zijn overigens meer dan welkom!

Zoë -

De palmolie-struggle is very real! Haha. Goeie. Die gaan we zeker een keer behandelen.
En ja.. ik snap wat je bedoelt. Ik heb ook gemerkt, in fases dat ik ergens heel erg ‘in’ zat (op het moment dat ik vegan probeerde te eten, op het moment dat ik besloot geen fast fashion meer te kopen); je anders gaat kijken naar de wereld om je heen. Maar precies daar gaat het ook een beetje fout, merk ik. Want dan beland je in die groene bubbel, waarin je alleen maar kan kijken naar hoe anderen het in hun hoofd halen het nog anders te doen. Ik geloof dus niet dat dat werkt. Gezeik, negativiteit en oordelen vindt niemand leuk. Ik houd heel erg van een positieve boodschap uitstralen en het op een leuke manier toegankelijk maken! Dan gaat de massa hopelijk (bewust of onbewust) ook mee.

Amke -

Heeeeeel herkenbaar dit! En dus fijn dat je dit bespreekbaar maakt! Het is mij ook al zo vaak overkomen dat ik óf negatieve / sarcastische opmerkingen van mijn omgeving het hoofd moet bieden óf mijn eigen geweten moet sussen (mijn huidige struggle: sta ik te juichen dat iets vegan is, zit er wel palmolie in). Terwijl ik echt m’n best doe! Daarom probeer ik maar te blijven denken ‘Beter inconsequent het goede, dan consequent het verkeerde’. En inderdaad, wat Iris zegt: alle beetjes helpen!

Zoë -

Helemaal mee eens! Deze rubriek komt er juist om de boel wat meer te kunnen nuanceren en minder streng naar jezelf – maar ook naar ander – te kijken! 😉 We mogen best trots zijn op de kleine dingen die we altijd al doen!

Linda - Zaailingen -

Helemaal eens! Ook met wat Iris zegt hierboven. Alles 100% goed willen doen kan helemaal niet en als het dan niet lukt, word je er niet bepaald vrolijk en gemotiveerd van. Je kan beter je succesjes vieren en vandaaruit kleine stapjes verder gaan.
Hoewel inderdaad alle beetjes helpen, probeer ik wel vooral te werken aan dingen die veel verschil maken. Vliegen is absoluut mijn grootste groene struggle! Ik neem me nu voor om dat echt veel minder te gaan doen, in ieder geval niet meer binnen Europa of ‘zomaar even’.

Zoë -

Precies! Alle beetjes helpen, dat denk ik ook zeker. Vliegen is ook 100 % mijn grootste groene struggle. Het maakt zelfs een groot onderdeel uit van mijn werk inmiddels! En het is een groot deel van mijn identiteit. Wat voor mij bijvoorbeeld helpt, is als ik de winter ontsnap; dan maak ik één keer een vlucht – maar gebruik ik 3 tot 6 maanden geen verwarming. Haha!

Iris -

Ha Zoë,
Ik begrijp de groene struggle zeker. Een half jaartje geleden zat ik er ook echt over in de knoop! Ik ga vaak ‘all-in’ als ik iets leer/ontdek en doe er dan alles aan om gewoontes en gedrag te veranderen. Alleen ik merkte op gegeven moment dat dat helemaal niet altijd kan (tenzij je je hele leven eraan zou wijden). Iedere dag zijn er wel weer keuzes die je moet maken waarbij het antwoord niet zo eenduidig is. Soms is er een enorm prijsverschil (en kan ik vriendlief niet overtuigen om zoveel geld te spenderen aan een dekbedovertrek bijvoorbeeld), soms is er geen tijd om zelf een plasticvrije maaltijd te bereiden als je voorraadkastje leeg is en je honger hebt, soms moet je kiezen tussen een dierlijk product of een synthetisch (plastic) product (denk aan vegan leer en kwasten voor je schilderles..) en soms heb je gewoon andere dingen aan je hoofd. Het probleem is vooral dat wij mensen geneigd zijn om te kijken naar de 10% die we ‘fout’ doen in plaats van de 90% die we ‘goed’ doen. Ik maakte deze zomer de beslissing om wat milder te zijn en niet direct mezelf te veroordelen over wat ik ‘niet goed doe’. Ook omdat ik denk dat ik daar een leuker persoon van wordt. Fijn dus deze nieuwe rubriek! Alle beetjes helpen:) ben het daar helemaal mee eens!

Zoë -

Precies, super goed Iris! Daar word je zeker een leuker persoon van en doe je jezelf een groot plezier mee!
Ik merk juist dat ik niet zo super streng naar mezelf ben (en nooit ook echt ben geweest), maar dat – mede door Moderne Hippies – die 10 % fout door ánderen zo streng wordt bekeken. Dat vind ik zo vervelend. Alsof een ander nooit kan nuanceren dat diegene ook niet alles perfect doet.
Daar is deze rubriek dan eigenlijk óók voor bedoeld ;)!

Iris -

Haha dat kan natuurlijk ook! Ik heb daar gelukkig niet zoveel ervaring mee. Ik denk dat dat ook heel erg samenhangt met een groter bereik, dus ook meer mensen die je ‘op de vingers kijken’. Ikzelf was in het begin heel erg gepassioneerd over veganisme, maar ik merkte al snel dat het super belangrijk is om gewoon te doen wat je zelf fijn vindt en verder iedereen in z’n waarde laat. Dat probeer ik dan ook verder zo goed mogelijk te doen met mijn andere ‘groene idealen’ en zolang ik dus niet te streng ben voor mezelf voelt dat heel goed:)!

Reageer ook