Zero Plastic Week: update

Zoals beloofd aan zowel jullie, als Zero Plastic Week zelf, maak ik een fotoverslag over de Zero Plastic Week: de week waarin ik geen nieuw plastic mag kopen, en die afgelopen maandag van start is gegaan.

De mensen die mij kennen, weten dat er standaard een grote tas in mijn keuken staat waar gebruikte plastic tasjes in zitten. Opgegroeid met zeer milieubewuste ouders, is dit intussen zeer ‘normaal’ voor mij. Ik probeer zo min mogelijk plastic tasjes aan te nemen in winkels, maar dit is niet altijd mogelijk. De tasjes die ik dan heb, bewaar ik dus wel standaard.

De tas die ik meenam naar werk heb ik deze week dus volgestopt met allerlei plastic tasjes, zodat ik deze ging hergebruiken. Wie weet waar ik ze allemaal nog voor nodig heb?

Een andere gewoonte is inmiddels mijn vaste herbruikbare waterflesje: de Bobble (waar ik lang geleden al eens een post aan wijdde). Sinds ik ‘m heb, heb ik nauwelijks meer een plastic flesje gekocht. Niet meer dan drie in een half jaar – en dat bespaart dus sowieso al enorm veel plastic.

Maar goed, naast m’n plastic tasje en m’n Bobble, ben ik eerlijk gezegd een enorme leek wat betreft plastic-bewust leven. Ik had werkelijk geen idee waar ik aan begon. Pas zondag, toen ik een voorbereidende post schreef over de Zero Plastic Week, begon ik na te denken over hoe moeilijk het wel niet kon gaan worden.

Bij deze enkele hoogtepunten van de afgelopen dagen:

Maandagochtend begon hoopvol. We hadden nog brood van Hopper (coffeebar uit Rotterdam); en ook al draait het deze week om ‘niet nieuw plastic kopen’, was ik erg blij om een papieren zak om het brood te zien. Met het blok kaas wat nog in de koelkast lag, had ik een prima ontbijtje en lunch.

Maar de terror zou nog pas gaan beginnen. ‘s Middags op werk had ik zin in een snack, maar dan blijkt: praktisch alles is eigenlijk van plastic. Zo had ik nog nooit naar een snoepautomaat gekeken. Ik snap dat het überhaupt troep is – maar, zoals ik in m’n eerdere post al schreef, ben ik een snoeperd en zal ik nooit volledig zonder snoep kunnen leven.

Stophoest is van papier en aluminium; daar had ik echter niet zo veel zin in. En de verpakking van de ‘fruitsnoepjes’ van N.A.! zag er uit als papier, maar blijkt hersluitbaar te zijn – zit daar dan ook geen plastic in?

Ik eindigde uiteindelijk met lege handen.

Eenmaal in de avond ging ik naar de biologische winkel Ekoplaza; eigenlijk, omdat ik er vanuit ging dat hier minder dingen van plastic zouden zijn. Wrong! 

Zo vond ik al bizar weinig producten zonder plastic waar ik een lekker gerecht mee kon maken. De enige pastasoort waar ik überhaupt een ‘recycle’ tekentje op zag staan was deze:

Omdat ik toch iets moest eten, heb ik ‘m wel gekocht (het was echt de enige zak pasta waar zo’n logo op stond en waarvan ik dacht dat het plastic dan wellicht al gerecycled was). Later thuis heb ik me verdiept in de logo’s – maar dit is simpelweg een aparte post waard. Voor nu verwijs ik je graag naar het volgende document. Hier staat overzichtelijk aangegeven welke verpakkingssymbolen je veel tegenkomt, en wat het eigenlijk zegt.

Wat zei dit symbool dus eigenlijk over mijn zak pasta? Het betekent dat het soort plastic wat ik heb gekocht recyclebaar is, omdat het enkel iets zegt over ‘afval’ – en bijvoorbeeld niet over de ‘productie’ van het plastic wat ik heb gekocht. Het is geen keurmerk; wel een informatiesymbool. Omdat het geen eisen stelt rond milieuaspecten en hoe streng die zijn (gezien het geen keurmerk is); zijn de eisen hierop niet van toepassing of niet meegenomen. De betrouwbaarheid van de controle blijkt daarnaast ook nog eens in de categorie ‘zwak’ te vallen. Ik kan ‘m dus wel laten recyclen, maar verder heb ik dus officieel ‘gezondigd’, terwijl ik stiekem dacht een recycle zakje te kopen. Jammer. (En excuus!)

Vervolgens begon ik in de supermarkt aan de groente. Een pasta met tomatensaus uit een kartonnen pakje, en een aubergine, verse knoflook en sjalotjes. De groente deed ik in een plastic zak die ik bij me had, en daar plakte ik alle stickertjes op. Zelfs in zo’n bio-winkel voel je je toch wel een beetje ‘raar’…

Ook moest ik nieuwe cruesli hebben; en dit blijkt ook, zelfs de meest biologische en gezonde soorten, allemaal in plastic te zitten.

De oplossing? De cruesli die je zelf kon selecteren in een papieren zakje doen (het papieren zakje hoorde eigenlijk bij de koffie, want het zakje wat hier normaal gesproken voor wordt gebruikt is ook van plastic).

Tja, dan ziet je boodschappenmandje er aan het einde van de rit toch wel heel ‘ongezellig’ uit. Je ziet niks meer. Even wennen – maar wel goed bezig!

Jullie zullen ook een pak yoghurt er tussen zien liggen. Daar heb ik wat over heen en weer getweet – maar het raadsel of hier (aan de binnenkant) ook plastic in zit, is nog niet opgelost. Iemand?

Ook al had ik genoeg tasjes meegenomen om alles in te stoppen, leerde de cassiëre mij dat je aan de hand van het volgende logo kunt zien of het biologisch afbreekbare plastic tassen zijn:

Wil je daar meer over lezen, klik dan hier.

De eerste maaltijd was in ieder geval zeer geslaagd. En ergens ‘voelde’ ik me wel heel goed dat het me was gelukt!

De dinsdag begon ook goed met een bakje yoghurt en de cruesli. Eenmaal op werk, waar ik dus bijna altijd wel behoefte heb aan een kleine snack, begon ik te snoepen van de pepermuntjes die ik bij Ekoplaza had gekocht. Dat is tenminste een van de weinige plasticloze snoepjes!

In de middag wilde ik brood gaan halen bij BBROOD (mijn lievelingsbrood!; hier heb ik ook wel eens over geschreven). En ook al is het brood nog zo puur en eerlijk; ze verpakken het brood dus wel (half) in plastic:

Ze keken wel even gek op, toen ik aan ze vroeg het brood in m’n eigen tas te doen… Dat heb je op onze Twitter kunnen lezen, waarop ze reageerden “dat ze er op terug komen!”. Ik ben benieuwd.

Eenmaal ‘s avonds had ik weinig fut om hetzelfde proces door te gaan als maandag (jaja, het werd al ‘zwaar’). Ik ging uit werk gelijk even door naar de AH. Aangezien ik lichtelijk verbaasd was over de biologische winkel, die net zo goed (bijna) alles in plastic had verpakt. Ik kocht een simpel soepje – maar dan natuurlijk wel uit blik.

Toch wel lichtelijk karig…

Gelukkig had ik ook nog een nectarine gekocht (één ja) – dus die hoefde sowieso niet in plastic. Jeej!

Al met al voel je je vreemd genoeg toch ‘opgelaten’ door in iedere winkel te vragen; mag ik dit even in m’n eigen zakkie stoppen? En wordt dat dan wel goed afgerekend? Naast dat dat al een redelijk vermoeiende zaak is (tja, na werk wil je eigenlijk graag snel boodschapjes doen en gaan eten); is het bedenken van een maaltijd – zonder plastic aan te schaffen – überhaupt moeilijk te bedenken.

Het is en blijft een vreemd ‘dieet’. Aan de ene kant eet ik veel gezonder: snoep, koek en chips kan je namelijk al nauwelijks kopen op deze manier. Aan de andere kant ga ik heel simpel (en dus niet gezonder) eten, en houd ik het op een soepje.

Ideaal is het dus niet. Leerzaam zeker wel. Want ook al zullen veel mensen het overdreven vinden; je gaat toch wel met een heel andere blik naar de producten in de supermarkt kijken. Je ziet niet allerlei lekker eten; je ziet alleen maar plastic. En ook al is plastic ook een houdbaarheidsmiddel, ga je toch bij sommige producten bedenken dat het ook anders kan. Waarom zou je een komkommer, om maar een voorbeeld te geven, in vredesnaam in plastic wikkelen?

Mochten jullie goede tips of trucs hebben, of meer informatie over plastic en de keurmerken/informatiesymbolen: reageer vooral op dit artikel!

Voor meer informatie over Zero Plastic Week, ga naar: www.zeroplasticweek.org