Mindstyle // Baas in eigen leven

Ik stel mezelf sinds een jaartje of wat de klassieke ‘eind-twintiger vragen’.
Getsie. Eind-twintiger. Het klinkt zo oud, hè?

Vorig jaar werd ik wakker geschud toen ik een hele nieuwe generatie op YouTube ontdekte, die allemaal zeker tien jaar jonger waren dan ik, maar (let op: SOMMIGEN) toch heel wijs leken. Jongeren die allemaal hun eigen leven leiden en over onderwerpen praatten waar ik nog nóóit van had gehoord.
Waar was ik in de tussentijd gebleven? Hoe heb ik dit kunnen missen? Opeens ben ik niet meer de eerste generatie, maar was er één onder mij. What the fúck just happened?

De “clichés” van de eind-twintiger zijn aan het gebeuren en ik observeer.
M’n omgeving lijkt in sneltreinvaart te veranderen. Tientallen kennissen worden zwanger. Vriendinnen willen huizen kopen. Vaste contracten staan hoog op de wensenlijst. Er worden mensen ten huwelijk gevraagd en m’n Facebook timeline staat vol met ‘blije boodschappen’ (zo’n ouderwets social media kanaal dat mijn generatie nog gebruikt. Snapchat moeten we nog heel erg aan wennen, dat hebben oude mensen nou eenmaal).

Of ik in het dertigersdilemma zit? Nee, een dilemma is het niet. Het is namelijk niet de vraag óf ik het allemaal wil; de vraag is eerder waarom het lijkt dat we allemaal zo gewend zijn aan “hoe het gaat”.  Zonder te oordelen over de mensen die nu deze beslissingen maken (ik ben befaamd voorstander van: leven en laten leven), vind ik het alleen soms frustrerend dat de gevestigde orde zo gewend is geraakt van “hoe het hoort te zijn”. Hoe we ons gezamenlijk vast kunnen houden aan het systeem, de veiligheid en wat ons bekend is. En zo ons leventje maar leiden; naar werk, naar huis, weekend, naar werk, naar huis, vakantie, levensgebeurtenisje (kind geboren!), naar werk, naar huis, naar werk. Dood.

Daarin ben ik altijd een beetje anders geweest, misschien, en geloof ik in veel situaties waar we aan gewend zijn (meestal door culturele gewenning) dat er vaak een optie is dat het anders kan. Maar wat is anders?

Na mijn afstuderen koos ik er niet voor om te gaan voor een 9 tot 17 baan, maar wilde ik zelf iets voor elkaar boxen. Tuurlijk, there’s bills to pay en ik werk me anti-zen. Ik maak carrière, heb m’n shit voor elkaar, maar wil wel de vrijheid kunnen behouden om te zeggen wanneer ik werk en wanneer ik productief ben. Liefst hier en daar ook vanuit het buitenland. Dat werkt voor mij veel lekkerder en logischer. En dat heb ik mogelijk gemaakt. (Remember: mensen zien de bloemen, niet de zaden. Ik heb er heel erg hard voor moeten werken.)

Nu heb ik ook de voorkeur om in m’n huurhuis te blijven wonen en daardoor het gevoel te hebben dat ik niet gebonden ben aan één plek. De optie om tijdelijk of ooit misschien vast naar het buitenland te gaan, geeft me momenteel een enorm bevrijdend gevoel.

Of ik wil trouwen? Nee, in eerste instantie niet. Jaren geleden wilde ik de liefde beter begrijpen en verdiepte ik mijn kennis. Ik las boeken en keek documentaires en ontdekte dat monogamie niet biologisch bepaald is. Monogamie is een keuze. Een keuze waar je jezelf soms in kunt verliezen. Mensen veranderen en dus bestaat de kans dat je relatie verandert ook. Alles is immers vergankelijk.
Heel realistisch, maar iets wat mensen niet graag horen en niet erg romantisch vinden – ook ik kijk graag naar de happy ending films, ondanks dat ik wel beter weet. Maar één ding maakt het zo leuk: ik kan hier ontzettend goed met m’n vriend over praten. We zijn ons hier zo van bewust, dat het ons juist weer bevrijdt in onze relatie.
Mochten mijn vriend en ik lang bij elkaar zijn, dan vieren we misschien onze liefde aan de hand van een groot feest. Dat lijkt ons een mooie manier.

En baby’s? Het is niet dat ik het níet wil, maar ik weet wel dat nú het moment nog niet is. Daarop wordt vaak gezegd dat dat het nooit is, maar ergens wil ik dat ook (weer) niet geloven. Ik ken mezelf en ik weet namelijk ook dat ik op een dag kan zeggen dat ik er wél klaar voor ben.

Over het laatste onderwerp kan ik overigens ook filosofische avonden doorhalen met m’n beste vrienden (incl. veel rode wijn) en praten of we überhaupt wel kinderen willen, want als er één ding zeker is, is dat de wereld gegarandeerd anders zal zijn voor (op z’n minst) de kinderen van onze kinderen. En of dat prettig voor ze zal zijn is een tweede. But that’s another story.

Dus ja. Huizen. Contracten. Trouwen. Baby’s.
Een fase waarbij ik het idee heb dat iedereen kiest voor hetzelfde, omdat dit nu eenmaal de bekende weg is. Misschien omdat we oprecht geloven dat dit de weg naar geluk is en we het heel graag willen. Misschien omdat we niet beter weten.
Maar ik zeg overal liever nog even nee tegen. Niet om het negatief te bekijken, maar om te geloven dat ik het ook anders in kan delen.
En geloof me als ik zeg, ik wéét dat het leven een klap in het gezicht kan zijn en soms juist niet anders kan. Het is keihard. Soms moeten we conformeren om het leven weer wat dragelijker te maken voor onszelf. Om überhaupt te overleven. Dat staat voorop, altijd. Maar tussen het overleven door, hebben we altijd een keuze om te leven, simpelweg door een andere keuze te maken.

Voor mij is het een fase om weer eens extra bewust te zijn van wat er eigenlijk om me heen gebeurt. Om te zeggen dat het ook anders kan en andere keuzes te maken. Alleen al dat idee werkt enorm bevrijdend. Zoals de dames vroeger pleitten om baas in eigen buik te zijn, pleit ik tijdens m’n observaties om baas in eigen leven te zijn. En te blijven.

Meer mindstyle lezen? Klik hier.

Je kunt Moderne Hippies volgen op Facebook, Instagram, YouTube en Twitter.
Je kunt mij persoonlijk volgen op Instagram en YouTube.

45 reacties

Siggy -

Hi Zoë,
Hier een bericht van een ‘wijze’ oude vrouw (40), met de kudde meelopen kan altijd nog en niks is zeker in dit leven. Als je afwijkt van het plaatje huisje boompje beestje zal niet iedereen dat begrijpen en zal je misschien het contact met bepaalde mensen verliezen. Maar als het goed is komen hier anderen voor in de plaats. Dat hoop ik althans want ik zit nu in die fase. ☺

Chrissy -

Wat een onwijs prettig, bewust wordend stuk!! Ik zit precies in zo’n periode alleen denkend dat de tijd dus nu zo ver is. Ik wil trouwen, kinderen krijgen en mijn droombaan werkelijk maken.
Maar wauw wat heeft dit stuk me even extra bewust gemaakt en me doen beseffen dat ik dan inderdaad het leven ga leven ‘zoals men van ons verwacht’. Jullie hebben me laten kijken naar wat er eigenlijk om me heen gebeurt. Het kan ook anders en het MAG ook anders, dat idee werkt enorm bevrijdend!! Take it easy and just look where life takes you :)
<3

Dankjewel..

xxx Chrissy

Yvonne -

Ach jee, hier een eind 30-er die het allemaal net iets anders heeft gedaan: als eind 20-en zeiden wij onze vaste baan op, verkochten ons huis en gingen op wereldreis. Na thuiskomst en een periode van gewenning kochten we opnieuw een huis, nadat 1 van ons een tijdelijke baan gevonden had en de ander als zelfstandige verder ging. En halverwege 30 waren we zwanger. Hebben over de volgorde van deze gebeurtenissen niet heel bewust over nagedacht, de kids waren wel een bewuste keuze, haha. En nu? Nu reizen we rustig verder…inmiddels met z’n 4-en :) Ieder doet zoals het voor hem of haar goed is… hopelijk :)

Rebecca -

Het kan ook andersom 😉 ik wou vrijheid, geen kinderen, never nooit trouwen, geen verplichtingen, eigen baas zijn… En nu (27) ben ik fulltime moeder en getrouwd. Ik geloof heel erg dat het leven gewoon gebeurt terwijl we plannen aan het maken zijn. De ‘grote’ beslissingen van m’n leven zoals trouwen (alhoewel ik dat niet per se een hele grote definitieve keuze vind) en moeder worden, zijn de meest impulsieve uit m’n leven geweest. Voor mij is vrijheid het kunnen volgen van impulsen… Alle plannen, overtuigingen en ideeen loslaten en datgene doen wat je hart je ingeeft, ook al lijkt dat voor de buitenkant misschien heel erg ‘zoals het hoort’ en is dat juist niet wat je over wilt brengen.

Zoë -

Life is what happens to you while you’re busy making other plans.
Daar ben ik het ook helemaal mee eens :-)!

Inge -

Sinds een jaar of vijf ben ik fulltime stadsgids/zzp’er. Ik had niet gelukkiger kunnen zijn! Wel getrouwd en een huis, maar zeer bewust kinderloos en eigen weg gegaan.
Wat ik lastig vind, is dat het zo moeilijk is om contact te blijven houden met de huisje-boompje-beestje-kindjes. Ik werk veel als het lekker weer is, in vakanties en in het weekend en dus ‘heb ik nooit tijd’. Maar niks is minder waar! Door de week tijd zat om een bakkie te doen, een dagje te fietsen, een middagje shoppen. maar dan hebben zij de hektiek van baan-opvang-slaapjes-school-optijdnaarbed. De zeldzame afspraak die gepland kan worden op papa-of mamadag is altijd bij baby thuis, en eindigt vaak abrupt zodra baby wakker wordt en alle aandacht vraagt. Of huilend thuiskomt van buitenspelen, of ontsteekt in een drama van peuterpubertijd. Het past gewoon niet, ik deel niet in de gespreksonderwerpen want ik ben al zindelijk, het is hopeloos. so long, dear old friends, see you in ten years!d

Zoë -

Hey Ilse, wat leuk je zo weer eens te ‘spreken’!
Dat klinkt inderdaad wel als struggles 😉 Lastig! Ik kan me voorstellen dat het een moeilijke match is, ook als je beroep het niet zo makkelijk toelaat om vakanties/weekenden vrij te zijn. Wat ikzelf heel prettig vind is: het opzoeken van mensen en kringen die ook zzp’er zijn / veel op reis zijn / nieuwe mensen ontmoeten (in binnen- en buitenland) / blogs & YouTubers volgen die me inspireren. Zo creëer ik m’n eigen kring aan mensen uit wie ik (ook) heel veel energie haal!

Hailey -

Zó herkenbaar! Het is alsof ik op een dag wakker ben geworden en ineens was iedereen volwassen, aan het trouwen, baby’s aan het krijgen en uit de stad aan het verhuizen. Ik ben daar totaal niet en ik weet niet of ik daar ook ga komen. Sterker nog, ik weet niet of ik daar überhaupt wel wil zijn. Net als jij ben ik altijd al anders geweest en ik doe m’n eigen ding. Niet omdat dát moet, maar omdat dat óók kan!

Zoë -

Halleluja!

Laura -

Goed verwoord en ontzettend herkenbaar!!
Heel fijn om te lezen dat er toch meer mensen zijn die dezelfde keuzes maken als ik. Ben 30 en voel me inderdaad vaak in vergelijking met mijn omgeving soms een beetje een ‘rare’, vooral omdat deze omgeving de afgelopen 2 jaar in sneltreinvaart is veranderd (koophuis, trouwen, kinderen, vaste contracten).
Hoewel ik al 8 1/2 jaar gelukkig ben met mijn vriend, willen we niet samenwonen, hebben allebei een eigen huurhuis, zzp’en er op los (vriend is muzikant), moeten nog niet denken aan kinderen of trouwen (geen idee of we dat ooit willen), en leven heerlijk vrij en ongebonden.
Maar soms ga je toch ineens twijfelen aan jezelf omdat ‘de rest’ het allemaal zo anders doet als jij. Gedraag ik me niet volwassen genoeg? Zou ik niet ook dezelfde verlangens en gevoelens moeten hebben of dezelfde ‘volgende stappen’ moeten maken? Dan moet ik mezelf echt weer terugroepen uit mijn gepieker, want als ik goed naar mezelf luister dan zit het antwoord al in me. Maar soms is dat ‘naar je gevoel’ luisteren verdomd moeilijk als niemand in je omgeving het zo doet als jij. Daarom zijn dit soort stukken fijn om te lezen (en ook de reacties van de mensen hierboven)
Thanks Zoe! :)

Zoë -

Heel erg waar, Laura! Soms raken we een beetje gevangen in de cirkel waar we in zitten. Dat vind ik zo prettig aan reizen, het ontmoeten van nieuwe mensen, en tegenwoordig zelfs van het volgen van inspirerende mensen op blogs & YouTube. Het is zo bevrijdend om je eigen community te creëren en energie te halen uit mensen waar je echt een connectie mee kan hebben – en ik ben heel bij dat Moderne Hippies voor veel mensen inmiddels ook zo’n soort platform is (geworden) waarin ze zichzelf kunnen herkennen. Dankbaaaaaar!

Diana -

Zo herkenbaar stuk..
Toen ik een jaar of 25 was had ik t voor de buitenwereld helemaal voor elkaar. Getrouwd, beide een eigen goedlopende zaak, mooi groot huis,
Raar dat dat soort dingen gezien worden als iets bereikt hebben.. Ik was zwaar ongelukkig maar niemand zag het, en ik durfde t niet te laten zien. Bang voor de reacties. Want hoe durf je te zeuren als je op je 25e al aan t zogenaamde ideaal beeld voldoet.
Ik ben blij dat ik uiteindelijk, al was het niet makkelijk, toch een ander pad ben gaan bewandelen.
Nu ben ik 27 en voel me een stuk jonger en veel gelukkiger dan 2 jaar geleden. Naar mijn mening heb je het bereikt als je gelukkig bent, dat is wat telt.

Zoë -

Mooi gesproken Diana en heel erg mee eens! <3

Marry -

Zo herkenbaar en goed omschreven! En zo fijn dat je dit soort dingen deelt! Bijna 32 hier, en denk er (nog steeds) precies zo over. Voel me soms zo’n rare… Maar ben dus zeker niet de enige 😉

Zoë -

Zeker niet – kijk de reacties! WOW. We’re not alone 😉

Ilse -

Leuk artikel! En ook enigszins herkenbaar! Ik ben pas 17 en ik hoef dit soort keuzes dus nog lang niet te maken, maar ik herken wel het gevoel dat je niet in het standaard systeem van Nederland past. De prestatiedruk is zo hoog hier en er wordt ook vaak van je verwacht dat je de standaard keuzes maakt. Ook al ben ik nog zo jong ik weet wel nu al dat ik niet die standaard keuzes ga maken.

Zoë -

Hey Ilse,
Wat super goed & LEUK dat je je hier nu al zo actief en bewust mee bezighoudt. Herkenbaar.
Love it <3!

Sietske -

Hey Zoë,

Grappig! Precies hier denk ik de laatste paar maanden over. Ben zelf ook bezig met mijn eigen bedrijf om vrouwen te kunnen inspireren. Aangezien ik hier net mee bezig ben en alles dus open ligt, heb ik totaal geen zin om me vast te leggen. Had het hier toevallig van de week met mijn vriend over. Hij is het tegenovergestelde van mij, in de zin, hij wil dat koophuis, settelen, een vaste basis vormen voor zijn kinderen. Nou dan krijg ik het dus Spaans benauwd. Ik leef liever in een huurhuis inderdaad, lekker vrij kunnen bewegen! Dus dat was wel confronterend. Want de liefde is er, alleen de praktische invulling van die liefde wordt wat lastig als je allebei een andere kant op wilt.

Zoë -

Hey Sietske! Oeh, dat klinkt als een leuk bedrijf!
Wat betreft je vriend: ergens herkenbaar. Toen ik mijn vriend leerde kennen, was hij echt mijn ‘yang’. We hebben over de jaren heel veel met elkaar gepraat en dat heeft mij geleerd iets rustiger te zijn en heb geleerd wat avontuurlijker in het leven te staan 😉 Ergens vinden we zo met elkaar de balans die wij nu prettig vinden. Dus als er moeilijkheden zijn (heel erg begrijpelijk): echt heel goed blijven praten met elkaar en proberen hem te laten inzien dat het ook anders kan. Wie weet wat het met hem doet!

Anja -

Baby’s zijn een beetje biologisch bepaald… Je hebt als vrouw maar x jaar de tijd om het besluit te nemen én als je het een beetje gezond leuk voor jezelf wilt houden dan doe je het dus als je rond de dertig bent. Iets met vruchtbaarheid en geloof me, de spanning van het rond je 40ste pas aan een koter beginnen is niet alles. Want er kunnen ineens van alles en nog wat dingen misgaan als je die magische 35 voorbij bent.
Was voor mij geen reden om eerst lekker te leven en dus pas met de 4 in de leeftijd er aan te beginnen en met dikke hoogzwangere buik in een jurk gepropt te trouwen omdat dat de boel gelijk regelde 😛

Maar toch… das wel de reden waarom veel vrouwen eind 20 / begin 30 aan kids beginnen. Simpel is dat.

Zoë -

Haha, tuurlijk Anja – dat snap ik :) Mooi & simpel!

Tamara -

Wat een heerlijk stuk, zo herkenbaar. Ik ben 25, bijna afgestudeerd en de grote vraag is nu: wat ga ik doen? Aan de ene kant ben ik een huismus en wil ik een baan zodat ik mijn huur kan blijven betalen. Maar aan de andere kant is dit juist nu de kans om te gaan reizen, om dingen te gaan ondernemen.

Ik verkeer bijna in totale vrijheid, een uniek moment in je leven. Maar dan komen al die gedachtes op: ja maar ga ik mijn kamer dan onderverhuren, als ik de huur opzeg waar laat ik al mijn spullen en ten tweede: waar kom ik terecht als ik terug kom van mijn reizen/andere ondernemingen? Kan ik mijn vriendin wel zomaar ‘achterlaten’ en dat soort dingen. Toch zijn dat ook stomme redenen om het niet te doen, onderdak vind je altijd wel, mijn vriendin blijft hoe dan ook mijn vriendin en uiteindelijk komt het allemaal wel goed.

Er is zo’n ideaal beeld van huisje-boompje-beestje, maar dat is een gemiddelde en wie wil nou een gemiddeld, gematigd leven leiden? Tijd om het heft in eigen handen te nemen denk ik zo. (Al is dat altijd makkelijker gezegd dan gedaan.)

Zoë -

Hihi, goede hersenspinsels! Volgens mij geef je stiekem al antwoord op jezelf & weet je wat je het liefste zou doen. Angst is de slechtste raadgever en tegelijkertijd hebben we het zeker nodig om ook bewust te zijn in de beslissing die we maken. Ik heb bijvoorbeeld na mijn studie gekozen een tijdje te werken, te sparen, en vervolgens te gaan reizen. Op reis kreeg ik echter een ongeluk, waardoor ik met spoed naar Nederland moest. Vervolgens heb ik m’n spaargeld in Moderne Hippies gestopt – en kijk wat dat heeft opgeleverd 😉
Zoals iedereen zegt: nu is de tijd om het te kunnen doen. Dus ja: waarom niet? Ergens waar, en tegelijkertijd heb ik intussen ook zoveel mensen ontmoet die met hun jonge kinderen op wereldreis zijn gegaan, of op hun 50e besloten 3 jaar de wereld over te gaan. Alles is mogelijk; ook dat is weer de keuze die we in het gehele leven kunnen maken! Zo cliché, maar zo waar! DOE dus vooral wat nu goed voelt, met een beetje ratio, maar vooral wat je hart je ingeeft!

Debby -

Hallelujah chick! Ik kan me hier precies in vinden. Ik voel ook de druk nu ik een baby krijg om in dit systeem vast te blijven plakken. Huisje, baan, kind in de opvang proppen, geld verdienen. Maar dat wil ik helemaal niet! Dus ik ben me aan het oriënteren op het ‘anders’ doen en hoe dat in te gaan vullen. Ze heeft immers een papa aan de andere kant van de wereld, en ik wil dat ze de wereld leert kennen vanuit meerdere perspectieven. Ik ben benieuwd. Wil een kindje niet als een restrictie zien, maar juist als iets moois waar ik mijn verantwoording graag voor draag :) Bedankt voor deze mooie post! Fijn om te weten dat we niet alleen zijn, die gekke hippies, die altijd met een been buiten de lijntjes staan :)

Zoë -

Ohh Debby, zoveel respect voor jou & jullie <3 Ik ben zo benieuwd hoe het allemaal gaat uitpakken! Het komt sowieso goed, maar ik kan me voorstellen dat de verantwoordelijkheid die je nu met je meedraagt het gevoel opwekt om meer vastigheid te creëren. Ik zou dat geheid ook hebben.
Het zit ‘m allemaal in de balans die voor ons goed voelt, I guess! Hoe leuk dat er nu een mini-hippie-gypsy aankomt die zulke bevrijdende, creatieve & bewuste ouders heeft. Love it!

Esther -

Haha leuk bericht en zo herkenbaar. Gister nog op het werk, wil jij wel kinderen? Ik ben 32 heb gekozen om van een vast contract naar een andere baan te gaan met geen vast contract. Ja ik ben pas getrouwd maar die vragen of ik wel kinderen wil (ik…? en mijn man dan?)kan ik nog niet aan wennen.

Zoë -

Hihi <3 Nog lekker geen antwoord op geven dan!

Maaike -

Ookal ben ik nog een begin twintiger, kan ik me heel geod vinden in je verhaal (en de reactie van Iris)! Ik vind het dan ook heel fijn om over dit soort gevoelen te kunnen lezen op Moderne Hippies, het laat me realiseren dat ik niet de “enige” ben die zich “anders” voelt. Heel fijn! Bedankt en blijf vooral de baas in je eigen leven!

Zoë -

Hey Maaike! Herkenbaar; ik had deze gevoelens ook al toen ik erg jong was… Het is nu slechts de fase waar ik zelf in zit en zo duidelijk om me heen zie veranderen. Dat was acht jaar geleden natuurlijk nog niet zo 😉 Jij ook lekker dichtbij jezelf blijven staan! <3

Iris -

Dit is precies wat ik voel als ik in Nederland kom tussen het reizen door, dat ik niet in dat standaard beeld ‘pas’ , dat ik het anders wil doen. Helaas is de ‘sociale druk’ vrij hoog, waardoor ik me dus vrijer voel als ik in het buitenland zit! Ik kan me ook niet echt voorstellen dat ik me ooit zou settelen in Nederland, gelukkig heb ik hele mooie plannen voor de toekomst, waarbijik ook het gevoel heb dat ik zelf de regie heb ik mijn leven, dat ik leef in plaats van te worden geleefd op de manier die ‘hoort’. Ik vraag me daarnaast ook vaak af wie ooit heeft besloten dat de 40-urige werkweek een goed idee is..?! Ik werk 40+ uren per week, maar wel on my own terms, van een kantoor met vaste werktijden zou ik doodongelukkig worden!

Zoë -

Hihi!
Ik volg dan ook graag jouw pad en ben heel benieuwd wat je allemaal gaat opzetten in de toekomst <3!

Saskia -

Wat een super fijn geschreven stuk dit! Ik ben juist iemand die wel allemaal ervan houdt en ook gelukkig ervan wordt. Ik ben getrouwd heb een koop woning en hou van structuur en dezelfde plek. Wel merk ik dat ik soms andere keuzes maak dan de mensen in mijn omgeving. So be it, ik word er gelukkig van<3 Mooi dus om dit contrast met mijn eigen ideeën dus te lezen

Zoë -

Hihi, dank je wel voor je lieve reactie Saskia <3!
Absoluut: live & let live. Als jij gelukkig bent – AMEN!

Laura -

Zo dacht ik ook 10 (maar ook 20) jaar geleden (ja ga nu dus richting de 40 :-)). Ik paste me aan, en deed precies wat me eigenlijk niet paste. Eens in de zoveel tijd moest ik vrijbreken van alle vastigheid en werd ik weer even mezelf. Ik werd meestal geclassificeerd als hippie, filosofisch en gewoon ‘anders’ ;-). Gelukkig kies ik nu wel om mezelf gewoon te zijn. Al mijn wilde haren raak ik denk ik nooit kwijt. Leuk om te lezen dat de 20 ers van nu veel meer durven te kiezen om zichzelf te zijn. En dat ook delen met de wereld :-). Ik ben nu die moeder (van een zeer gevoelig en eigenzinnig meisje) die alles anders doet ;-). Ik begrijp je gedachte over de wereld waar ze in opgroeien, die gevoelens heeft elke ‘misschien ouder ‘(to be’)’, maar ik geloof ook dat kinderen (en tieners, twintigers en dertigers) de kracht hebben om diezelfde wereld te veranderen naar iets beters en mooiers :-).

Zoë -

Heel mooi gesproken Laura. Bijzonder <3!

Mandy -

Ja! Dit komt diep in mijn hart binnen. Ik heb altijd geweten dat ik niet de persoon ben die gebonden wil zijn aan 1 plek puur omdat iedereen om mij heen daarvoor kiest. Al zit ik qua leeftijd nog in een eerder stadium in mijn leven (of niet), voel ik me toch op dezelfde manier. Ik heb zo het gevoel alsof ik al veel levens heb geleefd op de manier die door de gemeenschap geaccepteerd werd. Laten wij deze dan maar even flink anders doen. En tot nu toe gaat dat mij erg goed af. Nu nog een beetje financiële stabiliteit en dan kan ik er nog meer uit halen dan dat ik al doe. :)

<3

Zoë -

Hey Mandy!
Ik heb deze ‘houding’ denk ik *onbewust of niet* ook altijd al gehad. Ik ben nu 28, maar ben vanaf het moment dat ik uit huis ben gegaan me soms ‘anders’ gaan gedragen ;)! Ergens wist ik dat dit moment zou komen, waarbij mensen om je heen op deze manier gaan bewegen; het komt alleen nu pas echt ter sprake! Dat zal jij over een jaar of wat misschien dan ook weer herkennen – hihi! En tot die tijd ook lekker naar jezelf blijven luisteren inderdaad <3

Roos -

Heel mooi stukje en 100% herkenbaar! Ik ben nu bijna 32 en kan zeggen dat mijn omgeving in de afgelopen 2 jaar totaal is veranderd! Echt, ik had nooit kunnen voorspellen dat dat zó hard zou gaan!! Precies dezelfde invulling van wat je hierboven schetst komt voorbij. Ik deel veel van jouw opvattingen en ben blij dat ik die vrijheid heb en voel om mijn eigen keuzes te maken. Mijn opdracht aan mezelf is om nog iets meer buiten de lijntjes te kleuren :-)

Zoë -

Dat verwoord je mooi! En als je je daar bewust van bent, heb je de belangrijkste stap al gemaakt; een prachtige, uitdagende en AVONTUURLIJKE opdracht zou ik zeggen ;)! Enjoy the ride!

Marlieke -

HERKENNING! Zelf ben ik 25 en ik herken precies wat je hier beschrijft. Nog geen vrienden met kinderen in de omgeving maar wel veel vriendinnen inclusief hypotheek en vaste relatie,trouwdraaiboek on the go en kinderwensen in het kwadraat. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen dromen en wensen maar ik heb die aandrang tot trouwen en het hebben van kinderen niet. Soms lijkt het alsof mensen een lijstje hebben dat ze zo snel mogelijk willen afstrepen. Daar is niets mis mee; maar vaak worden mensen die het ‘anders’ doen toch anders bekeken. Daarom wil ik je zeggen: trek je lekker niets aan van eventuele opgetrokken wenkbrauwen. Ze dromen stiekem weg naar jouw vrije leventje.

Liefs!

Zoë -

Thanks voor je reactie Marlieke en: eens! <3
Gemene of rare opmerkingen komen meestal voort uit onwetendheid en/of jaloezie 😉

Lisa | Zenzoekers -

Ik denk dat het huisje, boompje, beestje-idee vooral ook met status te maken heeft. “Ik heb een baan/huis/etc, dus ik heb iets bereikt.” Terwijl wat je eigenlijk hebt bereikt is voldoen aan het ideale plaatje, hoewel er ook genoeg mensen zijn die het echt zo willen natuurlijk. Ik ben erachter gekomen dat ik ‘huiselijker’ ben dan gedacht, maar nu ik bijna ben afgestudeerd vraag ik me ook af: moet ik per se vastigheid nu? De wereld ligt voor me open! Wat ik me wel afvraag: hoe ga jij om met onzekerheid in het leven? Of ervaar je dat helemaal niet zo? Ik ben benieuwd!

Zoë -

Goede vraag, Lisa!
In eerste instantie is zekerheid een groot goed en is het ontzettend belangrijk om de basis in het leven te hebben; maar die basis(behoefte) is bij iedereen erg anders. Uiteindelijk is alles alleen zo onzeker :) Het zal altijd met ups & downs komen, met hier en daar een highlight en opeens een klap in het gezicht. Als freelancer ervaar ik soms meer onzekerheid op het gebied van financiële stabiliteit, maar heb ik wel veel meer ‘interne rust’ en vrijheid om te gaan en staan waar ik wil. Dat laatste wint het schijnbaar bij mij, want dat vind ik fijner en belangrijker. Desalniettemin hecht ik ook veel waarde aan de zekerheid die ik inmiddels heb gecreëerd.
Het is wel een onderwerp waar ik een hele praatvideo over zou kunnen maken, denk ik, omdat er zoveel over te zeggen valt. Dus om te terug te komen op jouw vraag: op welk gebied bedoel je dit precies? Misschien kan ik er later nog een artikel of video over maken om je vraag goed te beantwoorden!

Valerie -

Fantastisch stuk, inspirerend en ben het 100% met je eens!

Zoë -

Dank je wel Valerie, lief! <3

Reageer ook