DAGBOEK

Mindstyle // Doorgaan

Doorgaan Moderne Hippies

Alles voelt verkeerd. Terwijl ik vanavond zou werken aan een artikel dat zou gaan over hoe ik omga met mijn besluit om alleen nog maar fair en tweedehandskleding te dragen, voelt zo’n artikel opeens zo nietszeggend na een weekend zoals deze. Een dag nadat Rutte officieel “de oorlog heeft verklaard”. Nooit gedacht dat ik in zo’n generatie zou zitten. Het voelt buitengewoon eng en bizar. Machteloos. Het staat te gebeuren en het enige wat ik momenteel alleen maar voel is het idee dat het alleen maar erger gaat worden. Angst is de slechtste raadgever. Toch ben ik bang en kan ik er niks aan doen.

Ieder artikel dat ik op Moderne Hippies plaats zou moeten inspireren. Mensen moeten er iets aan hebben: om gelukkiger te worden met zichzelf én de wereld. Maar opeens voelt ieder onderwerp waar ik hier over praat zo relatief, zo klein.
Gelukkig zijn met jezelf – f*ck it, als je niet in een veilig en vrij land woont.
Veel reizen – f*ck it, ik ben blij dat ik m’n dierbare familie en vrienden om me heen heb.
Fair fashion – fuck it, ik ben allang blij dat ik kleren aan mag doen die ik zelf uitkies.
Áls we echt in oorlog zitten, wat kan ik dan eigenlijk nog betekenen?
Zou ik een hippie worden die in protest gaat, omdat ze tegen oorlogvoering is? Ik weet het niet. Op dit moment weet ik oprecht niet of diplomatie de oplossing is ten opzichte van kalasjnikovs. Alles voelt verkeerd. “Love is the answer” – om even te willen geloven in het goede van de mens – maar in een wereld die in brand staat, lijkt het in mijn realistische blik op dit soort momenten een zin vol valse hoop te zijn. Ik weet het gewoon niet meer.

Ik zit vol shock te kijken naar Parijs. Naar Beiroet. Naar Syrië. Naar Japan.

En buiten alle rampen, ook naar een wereld die zich geen fuck aantrekt van de bio-industrie. Die geen enkele boodschap heeft aan het feit dat onze kleren met bloedhandjes worden gemaakt. Die geen idee heeft hoe we onszelf en de wereld van onze kinderen aan het ruïneren zijn. Want zo is het: écht ruïneren. De wereld die nu bestaat is aan het veranderen en is hoogstwaarschijnlijk ooit onleefbaar. En het maakt niemand iets uit. “Me first” – dat is het gedrag waar we ons aan wíllen conformeren. En tja, wat maakt het ook allemaal uit? “We gaan toch allemaal dood.”

Het was een idee waar ik vorig jaar al mee liep, waardoor ik zelfs even twijfelde of ik wel door wilde gaan met deze website. Tenzij íedereen bewuster zou worden, kunnen we onze kleinkinderen misschien nog een wereld geven die wij kennen. Maar soms lijkt het wel alsof niemand wakker wordt. We blijven maar doorgaan, we zien het niet, we blijven maar schieten, we vergeten de fouten die we ooit maakten. De wereld vergaat, de geschiedenis herhaalt zichzelf en stiekem maken we onszelf helemaal kapot. Why even bother? Waarom probeer ik m’n idealen nog over te brengen terwijl ik maar een handjevol mensen bereik? Waarom doorgaan? Wat betekenen die idealen nou eigenlijk in het grotere geheel?

Wat is mijn rol, mijn betekenis? Is die er wel? Wat kan ik nou doen? Niets voelt meer goed. Ik voel me zo verschrikkelijk nietig.

Eerlijk? Ik weet het antwoord op mijn eigen struggles niet meer. Ik weet het antwoord op deze strijd niet meer. Zeker niet na het lezen van dit ijzersterke artikel, die me weer deed stilstaan bij wat ik vijf jaar geleden op de Universiteit van Kaapstad heb geleerd: “wij” Westerlingen moeten eens kappen met het kijken naar de andere werelddelen met onze Westerse ogen. We zien alleen maar hoe het anders kan, hoe het beter kan, wat democratie óns heeft opgeleverd – alles altijd in ons eigen voordeel, natuurlijk. Elkaar met rust laten gaan kan op dit moment niet (meer) en te midden van de hevige discussies raken we elkaar compleet kwijt. Er is onbegrip, woede, en niemand begrijpt echt waar het vandaan komt.

Vorig jaar besloot ik “toch maar gewoon door te gaan”. Dat is het enige antwoord dat ik daadwerkelijk heb. Simpel en misschien niet zo krachtig. Dat is in feite ook het enige waar ik op terug kan vallen. Ik wilde toen deze interne strijd niet met jullie te delen want álles op deze site moet inspireren, niet demotiveren. Schrijven, fotograferen, creëren: dat werkt helend. Zeker over onderwerpen waar ik vrolijk van word, waar ik achtersta. Voor even zit ik in een bubbel met mezelf, om vervolgens een connectie te voelen met mijn lezers, waardoor ik het gevoel heb dat ik er niet alleen insta. Dat we samen strijden voor onze eigen idealen.

Ik weet het antwoord niet. Ik ben onzeker over de toekomst. En stiekem maak ik me grote zorgen. Vrijheid is niet vanzelfsprekend en angst gaat overheersen. En ik hoop, met een hoge dosis vrees, dat we de vrijheid die we kennen mogen behouden. Maar ik vrees. Ik vrees.

Ik moest denken aan een halfjaar geleden, toen ik slachtoffer werd van identiteitsfraude. Voor even had ik het gevoel dat iemand mijn leven in kon pikken. En dat dat zo makkelijk kon gaan, zonder dat ik het doorhad. Mijn tegenreactie was dat ik nog duidelijker wilde communiceren wie ik dan daadwerkelijk was. Zo duidelijk overbrengen wie ik ben, zodat het overduidelijk is dat niemand anders ‘mij’ kán zijn. Dit ben ik. Hier sta ik voor.

En dus blijf ik nu juist ook doorgaan, ik blijf communiceren. Ik blijf zeggen dat ik geloof in de goedheid van de mens. In liefde. In er voor elkaar zijn. In dat de verandering bij jezelf begint. Zelf het verschil zijn dat je wilt zien in de wereld. Ik wil uiten waar ik voor sta, misschien nog wel meer dan voorheen. Ik blijf communiceren over de vrijheid waar ík in geloof.

Doe je met me mee?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.