DAGBOEK, KUNST & CULTUUR

Mindstyle // Een brief aan Kurt Cobain

Hey Kurt,

Jij hebt géén idee wie ik ben, en dat maakt ook helemaal niets uit. Ik ben slechts één van de miljoenen op wie je effect hebt gehad. En omdat je vandaag, precies 22 jaar geleden, een einde maakte aan je eigen leven vind ik het belangrijk om daar bij stil te staan.

M’n eerste kennismaking met jou was door de muren van m’n zus haar kamer. Mijn zus was puber toen ik kind was, en aangezien ze naar jou luisterde vond ik jou ook wel cool (de rol van een klein zusje), ondanks dat ik je wel wat schreeuwerig vond.

Mijn tijd met jou kwam pas tien jaar later, toen in 2006 voor het eerst mijn hart werd gebroken. Ik was 18 jaar, en – zoals dat gaat bij de eerste heartbreak – ik begreep er helemaal niets van. Ik begreep überhaupt nog niet zoveel van liefde of het leven zelf. Het enige wat ik die zomer echt goed kon doen, was huilen. Het is de enige keer in m’n leven geweest dat m’n hart écht aanvoelde alsof het in stukjes lag en ik antwoorden bij een ander zocht.

M’n liefste moeder wist maar al te goed dat het enige wat kon helpen was “doorgaan”, bezig blijven. In hetzelfde jaar waren mijn zus en broer op kamers gegaan en was er opeens veel meer ruimte in huis. Tijd om muren te breken en de boel op te knappen: meer ruimte, een grotere kamer! Ja, dat wilde ik wel graag. We maakten er een project van.

Het kon geen toeval zijn, in dezelfde weken kwam ik in aanraking met jouw MTV Unplugged album. Ik werd verslaafd aan je stem, je geluid, je pijn. Geen geschreeuw, eigenlijk heel puur. Ik kon m’n eigen gevoel helemaal verliezen in dat ene album. Tijdens het slopen en opknappen van die ene zolder, dat ene najaar, stond jouw album voor drie maanden lang op repeat. Mijn lieve moeder hielp en ging er helemaal in mee. Ook zij vond je goed.

Ik werkte na schooltijd, m’n moeder na werk. In de weekenden gingen we door. Die maanden stond in het teken van de zolder, Nirvana en heling. Het hielp. Onbewust nam ik afscheid van mijn tienerjaren en de pijntjes die daarbij horen.

Na drie maanden was de zolder af en voelde ik me weer een beetje heel. De periode had me geleerd dat ik klaar was voor een nieuwe fase in m’n leven. Ik wilde verhuizen naar Amsterdam, waar ik net begonnen was met studeren. Maar was al het harde werk dan voor niets geweest? M’n moeder gaf support. “Niets is voor niets.” Een week later woonde ik in Amsterdam.

Na tien jaar moet ik bij ieder nummer van dat album nog altijd denken aan die periode. Een periode waarin bleek dat tijd alles heelt. Dat ik de hoop altijd in mezelf kon zoeken. Een periode waarin ik liefdeslessen heb gekregen die ik de rest van m’n leven zou meenemen, waar ik over zou praten als anderen de hoop zouden verliezen.

Nirvana-Freedom-Moderne-Hippies

Ik vind het soms zo jammer dat je zelf die hoop niet bij jezelf hebt gevonden. Maar op deze manier wil ik je toch een beetje bedanken. Ondanks dat je de hoop misschien niet in jezelf vond, heb je die wel aan mij gegeven. Ik liet mijn pijn achter, maar heb jouw album altijd gekoesterd. Dank je wel, voor alles.

Welk album heeft veel invloed gehad op jouw leven?