Dromen zijn bedrog

Sleeping

Het is een zondag. De dag van de Moderne Hippies Markt. Ik arriveer te laat in de ochtend bij de loods van Amsterdam Roest. De helft van de standhouders is al aanwezig, maar ze weten niet waar ze moeten staan. De gehuurde tafels zijn niet gearriveerd en het personeel is ook niet komen opdagen. Er komen tientallen klanten tegelijkertijd op me af om te vragen wat ze moeten doen en ik kijk verbijsterd toe.

5 minuten later en alle standhouders staan op een plek, zonder dat ik wat tegen ze heb gezegd. Ze staan op plekken waar dat helemaal niet mag. En ik durf er niks meer van te zeggen. Het is een grote chaos.

Opeens sta ik tussen duizenden bezoekers. Het is te druk. Veel te druk. Niets is goed georganiseerd, iedereen is aan het zeiken, is boos en geeft mij overal de schuld van.

Uit wanhoop vertrek ik, omdat ik niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Ik ben boos, verdrietig en verward tegelijkertijd. Ik heb vreselijk gefaald.

Heb ik dit gedaan? Is dit allemaal mijn schuld en mijn verantwoordelijkheid?

Ik word wakker.

De meeste dromen zijn bedrog.

Dat móet ik van mezelf bedenken zodra ik wakker word.

Vaak genoeg gedraag ik me in mijn dromen heel vreemd of raar, dat ik oprecht probeer te bedenken wat de kern van waarheid van mijn onderbewustzijn is.

De nachtmerrie is de ergste variant. Precies zoals ik die hierboven omschreef en die ik vannacht heb gedroomd. Het is inmiddels geen geheim meer dat ik evenementen organiseer, waaronder ook de Moderne Hippies Markt. Alsof het traditie is in mijn hoofd, heb ik enkele weken voorafgaand aan de markt dezelfde bovenstaande nachtmerrie. Een nachtmerrie dat alles in het honderd loopt en dat ik niet weet wat ik moet doen. Dat ik bang ben dat ik alles fout doe.

Ik word altijd wakker na deze droom en word telkens letterlijk wakker geschud.

Wake-up call. Extra motivatie. Aan de slag! Reden genoeg om nog harder te werken om mijn nachtmerrie nooit, maar dan ook nóóit, uit te laten komen.

Reageer ook