INSPIRATIE

Het Marokkaanse Sprookje #8 // Een nieuwe vriendin

Dit is een verhalenreeks die iedere woensdag op Moderne Hippies te lezen is.
Tip: lees eerst de voorgaande verhalen.

Chanti Een nieuwe vriendin

Naast mijn winterkleding-oproep werden er om mij heen nog andere acties ondernomen.

Vorig jaar oktober 2013 stond er een artikel in het Parool over een jonge vrouw die ook baarmoederhalskanker had en zwanger was. Over dit avontuur had zij het boek ‘De dag dat ik doodging’ geschreven. Het artikel werd door een vriendin van mij – die mijn avontuur vanaf het begin in Marokko had meegemaakt – met zeer veel belangstelling gelezen. Zij was destijds toen zelf journaliste bij het NRC Handelsblad.

Assertief als zij is, had zij contact opgenomen met redacteur Jochem bij Uitgeverij Mistral om de contactgegevens in te winnen van de auteur. En ja, dit was gelukt! Naar aanleiding van hun mailwisseling besloot ik uiteindelijk ook zelf een mail te sturen naar de schrijfster. Zeer gedetailleerd schreef ik in al mijn kwetsbaarheid mijn verhaal naar haar toe. En wow, ik kreeg meteen een reactie. Wat een hartverwarmende woorden van een nog onbekende vrouw:

“Lieve chanti, zit id auto met mijn oude nokia, dus ik reageer vnvnd wat uitgebreider. heb je mail 2x doorgelezen, wat overkomt je veel tegelijkertijd. Sommige stukjes heel mooi, en hoopvol, zoals je geniet van het leven en daar die prachtige onverwachte zwangerschap. Maar ook het verdriet, van je vader en het ziek zijn. Ik vond zelf de eerste paar dagen het moeilijkste, omdat je nog niet precies weet waar je aan toe bent, of wat de kansen voor jezelf en je kindje zullen zijn. Zodra dat bekend is kun je je wijden aan een actieplan!! Ik putte veel kracht uit het visualiseren van een gezond kindje, zelf gezond zijn en heb wel een miljoen kaarsjes gebrand. Maar was tegelijkertijd ontzettend bang, zeker in die eerste dagen. Ik hoop op goed nieuws voor jullie, zal vnvnd een kaarsje branden voor een goed verloop. Medische wereld gaat met sprongen vooruit, lok is op de hoogte vd laatste technieken, maar vraag haar vooral om alle soortgelijke onderzoeksresultaten zodat je jezelf goed kan inlezen. Ik mail je vnvnd wat uitgebreider, je mag me altijd bellen. Heel veel liefs, tania”

Tania schreef mij later dat mijn oncologe Dr. Lok, van het Anthonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis, zeer op de hoogte was van dit thema. Dr. Lok was verbonden aan een aantal artsen in Leuven, die een internationaal onderzoekscomité hadden opgericht over vrouwen in Europa die tijdens hun zwangerschap de diagnose ‘kanker’ kregen. Tania koos voor chemotherapie tijdens haar zwangerschap en schreef mij in de avonduren het volgende:

“Naast vrouwen die chemotherapie toegediend kregen tijdens de zwangerschap (en die groep is relatief gezien vrij klein) is er ook onderzoek gedaan op primaten die dicht bij de mens staat, om te kijken welke chemo het veiligst is voor het ongeboren kind. Chemotherapie is het veiligste na het eerste trimester, omdat dan de organen worden gevormd. In principe wordt door de therapie de groei van de tumor teruggedrongen, tot het kindje groot genoeg is om veilig geboren te worden.

De mythe heerst, dat zwangerschapshormonen de groei van de tumor kunnen beïnvloeden, maar dat is niet bewezen. Veel hangt af van die eerste onderzoeken en in welk stadium de ziekte zich bevindt. De onderzoeksresultaten van vrouwen wereldwijd in dezelfde situatie zijn op te vragen bij iedere arts.”

Pfff, een hoop informatie bij elkaar. Het verschil tussen Tania en mij was dat haar zwangerschap min of meer gepland was. Daarnaast had zij een vaste partner, een huis en financiële zekerheid hier in Amsterdam. Ik daarentegen kwam vanuit mijn huisje in Marokko, met niets. Soms had ik het gevoel alsof ik een “Kinder Surprise-ei” was met een stom cadeau.

Ondanks onze verschillen was ik oprecht dankbaar dat deze vrouw – weliswaar digitaal – in mijn leven kwam. Ik kon, ik mocht mijn verhalen, mijn kwetsbaarheid en mijn angsten met haar delen. Ook zij was een jonge vrouw rond de 30 jaar oud, avontuurlijk en reislustig ingesteld. Ook haar lichaam werd beïnvloed door de kanker terwijl ze haar kindje droeg. En ja, wij beiden streven naar het willen leven en het overleven, mét of zonder kind.

Ik voelde mij niet meer alleen. Ik werd erkend en begrepen. Ik had een vriendin.

Veel liefs,
Chanti

// Volg Chanti op ChantiMai.com en Facebook

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.