INSPIRATIE

Het Marokkaanse Sprookje #35 // Blauwe Parel

Dit is een verhalenreeks die iedere woensdag op Moderne Hippies te lezen is.
Tip: lees eerst de voorgaande verhalen.

Het Marokkaanse Sprookje Blauwe Parel

Na mijn teleurstellende en negatieve comeback in Marokko was er – gelukkig –  toch nog iets positiefs: mijn reddende engel, Froukje. Froukje was degene die heel lief een ticket voor mij had geboekt naar Marokko. Ze kwam, inderdaad zomaar uit de lucht vallen!

We besloten z.s.m. weg te gaan uit Taghazout. Vanuit hier reden we met een gehuurde auto richting het noorden. Onze eerste stop werd Essaouira. Een fantastische hippiekustplaats, waar Jimi Hendrix en Mick Jagger graag vertoefden in de jaren ’60. Tot op de dag van vandaag trekt dit stadje nog steeds veel kunstenaars, dichters en muzikanten. Jaarlijks wordt hier ook het beroemde Gnaoua Festival gehouden.

We verbleven slechts een nacht in Essaouira, want we hadden tenslotte een missie: om naar het noorden van Marokko te gaan. Marokko is vrij groot en de afstanden die we dagelijks reden waren best wel pittig. Dan besef je toch maar weer eens dat een enkeltje met de trein vanuit Amsterdam naar Den Haag eigenlijk een piece of cake is en dat wij als Nederlanders toch wel verdomd verwend zijn. Uiteraard konden we niet aan één stuk doorrijden, dus besloten we onze volgende stop in Tamaris te houden. We konden – heel fijn – bij een goede vriend van mij overnachten. Hij heeft echt een pracht van een huisje met een dakterras en uitzicht op zee, 10 minuten van twee goede surfspots vandaan. Tamaris zelf is in mijn beleving echter niet heel fantastisch. Het ligt net onder Casablanca en er wordt veel nieuwbouw (lees: dure appartementen en hotels) gebouwd voor alle rijke mensen. Desalniettemin is hier wel een fijne surfcommunity met laid back people.

Na een goede nachtrust en ontbijt vertrokken we weer verder. We passeerden Kenitra en Tetouan en na heel wat avontuur met kleine, steile kronkelwegen in het rifgebergte kwamen we eindelijk aan bij onze bestemming: Chefchaouen. Yessss, we made it!

Chefchaouen – of ook wel Chaouen – dankt haar naam aan de bergtoppen boven de stad, die lijken op de hoorns van een dier. In het Berbers betekent ‘Achaouen’ namelijk letterlijk ‘hoorns’. De stad ligt in het noordwesten van Marokko, vlakbij Tanger en de Spaanse grens. Deze stad werd in 1471, na de Spaanse Reconquista, gesticht door Moorse en Joodse vluchtelingen uit Spanje. Deze vluchtelingen hadden een traditie om alle gebouwen in de medina blauw en wit te schilderen en dat is nog hedendaags te zien. We liepen er over turquoise trapppen en azuurblauwe tegels, langs hemelsblauwe muren en kobaltblauwe deuren. Geen straat of gebouw was hetzelfde. Onze camera was continu in de aanslag, want dit was misschien toch wel de meest fotogenieke plek in heel Marokko. Niet alleen werden we betoverend door de blauwe stad, maar ook door de relaxte sfeer: een grote kans overigens dat dit mede komt door de nabijgelegen hennepplantages.

Ten oosten van de medina ligt een pracht van een waterval. We volgden het pad en kwamen uit in de bergen. De paden leidden ons langs wietplantages. Het is zeer zeker niet ongewoon dat een herder je drugs aanbiedt wanneer je rustig aan het wandelen bent. Het is natuurlijk ten strengste verboden in Marokko en dus geheel op eigen risico, maar Chefchaouen is dé plek waar bijna alle hasj in Europa vandaan komt. Hoe dichter bij de bron, hoe beter en goedkoper!  Daarnaast is de hennepplant één van de weinige gewassen die het goed doen op de niet al te vruchtbare akkers.

Wow, we waren zo verzadigd van al het moois om ons heen. Ik was zo blij dat we een aantal nachten hier konden verblijven en de omgeving konden verkennen: verdwalen tussen het blauw, verkoeling in de rivier zoeken en op avontuur in de wietplantages. Chefchaouen, wat ben je ongelooflijk mooi: een blauwe parel die ik nooit zal vergeten!

Liefs, Chanti