Een onbereikbare week

Marte's Mindstyle Onbereikbaar

Thailand was heerlijk: zonnig, warm, rustig. Maar alsof er íets in het universum probeerde te vertellen dat ik nou écht eens tot rust moest komen, besloot alle technologie me in dit land tegen te werken. De opstartsschijf van m’n laptop zat vol, waardoor ik geen filmpjes en foto’s kon opslaan. Op slag ging de uv-filter van m’n spiegelreflexcamera kapot (extra opletten geblazen) waarna de geheugenkaarten, veel sneller dan verwacht, helemaal vol zaten. Hups, snel nieuwe kopen. En toen, poets bam, was de camera opeens helemaal kapot. Tot slot crashte m’n telefoon. Helemaal uit het niets. Na wat gegoogel bleek het “the blue screen of death” te zijn. Holy shit, wat een dramatische naam.

Ik had sowieso – bij toeval – besloten de laatste week van Thailand offline – on life – te willen zijn. Maar alsof het universum mij te goed kent, werd ik op deze manier eens helemaal verplicht gesteld. Met hier en daar een foto met de telefoon van m’n vriend, heb ik me verder niet bezig gehouden met wat op de foto “moest” staan. En ik werd niet ieder uur geprikkeld met een nieuw berichtje. Ik had zin om een boek te lezen, en die las ik binnen een paar uur uit. Ik nam de tijd om de National Geographic van A tot Z door te nemen, and so I did. Ik luisterde rustig naar m’n eigen gedachten, die zich een weg baanden in nieuwe beslissingen, onwetendheid en de zoektocht naar mezelf. Ik vond m’n weg zo wel.

En ik vond het heerlijk.

Nu vind ik “offline” gaan sowieso heerlijk, op z’n tijd. Maar nu was ik meer dan offline: ik was onbereikbaar. Ik vloog alleen terug naar Nederland en had enkele afspraken gemaakt voor bij terugkomst. Niks geen ge-App, niks geen belletje. Gewoon puur oud gemaakte afspraken. Het deed me denken aan vroeger, toen ik in de eerste jaren van m’n middelbare school om 07.30 u bij “de lantaarnpaal” stond. Was je er niet? Dan ging je maar vast. Geen ramp. Sterker nog: iedereen trok lekker z’n eigen plan.

En soms, na dit soort weken, mis ik dat wel… Want wordt het niet ergens een beetje kwalijk genomen als we zien dat je een bericht hebt gelezen, maar nog niet hebt gereageerd? Is ons “zijn” niet altijd in staat te reageren?

Ik schijnbaar niet. En ik krijg er steeds meer last van; wil me niet conformeren aan deze verwachtingen. Ik voel me vaak verplicht te reageren op ieder berichtje, ieder Appje, ieder mailtje. Maar ik maak m’n hoofd er enorm vol mee.

Het heeft me zo veel inzicht gegeven, dat ik bijna zou overwegen m’n mobiele telefoon op te geven (nadat m’n contract is verlopen dan…) om het eens een tijdje uit te proberen zónder mobiel. Of misschien een contract zonder internet te nemen; gegarandeerd minder prikkels.

Ik weet dat het super onlogisch klinkt als je een blog hebt. Maar ik heb ook gemerkt dat ook juist dit heel goed werkt voor mij. Sterker nog, omdat ik meer tijd heb om naar de lucht te kijken dan naar het scherm, krijgt m’n creatieve geest weer de vrije loop. En dat is zó intens fijn!

Ik ga er nog eens goed over nadenken. Want ik ken die social media junkie in mij maar verdomd goed, en die wil ik nog niet loslaten. Ha! Maar het heeft me in ieder geval weer doen beseffen dat mobieltje veel vaker links te laten liggen dan ik nu nog in praktijk doe. En vooral wat minder te geven om het feit dat ik niet overal op kan reageren. En dat dat prima is.

Veel mensen lijken hier last van te hebben. Hoe ga jij hiermee om?

16 reacties

Vera -

Herkenbaar!
Ik heb al een tijdje de Facebook app van mijn telefoon verwijderd en echt; je mist helemaal niks!
Soms kijk ik er via mijn browser toch weer naar en dan realiseer ik me weer; ohja, ik heb niks gemist.

Ook heb ik een tijdje weer met een oude Nokia geleefd. Heel fijn, miste alleen de whatsapp app. Die gebruik ik wel soms en uitgebreid, maar niet zo veel als anderen. In grote whatsapp groepen hoef ik niet meer, ookal zitten daar vriendinnen in. Dat gekakel over van alles en nog wat, haha! Ik app liever met 1 iemand tegelijk en anders maximaal; drie personen. Wat een oud wijf klink ik, maja its just too much!

Liefs

Marte -

Haha! Ja, ik heb nu nog steeds geen telefoon en begin nu whats app een beetje te missen. Het is vooral onhandig met m’n vriendinnengroep!
Dat is wel inderdaad heel veel gekakel, maar vooral voor gezellige afspraakjes & etentjes ben ik nu even echt onbereikbaar.

Over Facebook verwijderen: dat lijkt me ook wel wat. Ookal vind ik het wel heel handig om de “Pagina’s” app daarvan te hebben voor de FB pagina van Moderne Hippies!

Manja -

Klinkt enorm bekend! Toen ik een maand naar Costa Rica ging dacht ik, een maand offline leven, heerlijk! Maarrrr overal hadden ze wifi! Wat een domper, er kwam dus weinig van terecht.

Marte -

Haha, inderdaad! Ik ben in 2012 in Costa Rica geweest en ze hadden het tot mijn verbazing ook echt overal. Soms is het zo fijn af te reizen naar een stukje in de wereld waar het nog niet bestaat!

Charlotte -

Herkenbaar, haha! Wel een mooie dan die je dat inzicht probeert te geven 😉 Knap dat je misschien zonder gaat! Ik heb ook wel eens een blog geschreven over een telefoonvrije vrijdag, wat mij betreft zou dat wel een officiele dag mogen zijn. Gewoon een vaste stamkroeg en je ziet je vrienden heus wel en je hebt inderdaad meer tijd voor de lucht.

Mijn tig jaar oude iphone is nu toch echt aan vervanging toe – je kan niet eens meer zien wat op het scherm staat omdat er teveel barsten in zitten. Ben nu ook echt aan het overwegen om gewoon een simpel mobielie te kopen, want merk ook dat ik verslavingsverschijnselen heb gecreeerd jegens mijn Apple. Altijd maar kijken of er iets binnen komt.. FB al eraf gegooid en ook 2 mnd zonder whatsapp gezeten, maar doordat al mijn projectgroepen op school communiceerden toch maar weer geinstalleerd. Misschien is binnenkort het moment voor de nokia….

Marte -

Haha, leuke persoonlijke reactie Charlotte :) Die iPhone, wat grappig… En wat sterk dat je aan het overwegen een oud mobieltje te kopen! Dat vind ik ook wel wat.
En een vaste dag vind ik ook wel een top idee! Ookal weet ik nu al dat sommige mensen in m’n omgeving dat helemaaaaaal niet leuk gaan vinden, haha.

Ja, ik zou zeggen: ga voor dat oude mobieltje. Of dus een smartphone (dat je wel leuk foto’s kan maken hier en daar) maar dan zonder internet.
Het wordt gewoon een kwestie van uitproberen voor ons allemaal, denk ik!

Lonneke -

Heel herkenbaar, ik heb het vooral met het altijd moeten beantwoorden van mailtjes. Doordat ik alles op mijn IPad kan lezen lopen zaken ook door elkaar, handig om snel te kunnen lezen, maar soms ook verwarrend.

Laatst kreeg ik een mailtje van een ouder iemand. Daarin stond het volgende:
,,Ik ben op het internet op de woensdagavonden en van vrijdagavonden tot maandag ‘s morgens 9u.” Toen dacht ik, waarom kan ik dat ook niet? 😉 Het zou wel een hele grote stap zijn, maar iets reduceren kan geen kwaad..! :)

Marte -

Haha, hilarisch! Wel super goed ergens inderdaad :) En als je The 4 Hour Workweek hebt gelezen, is dit eigenlijk nog veel slimmer ook!
Ik ben ook een drama met e-mailtjes, maar Tim Ferriss probeert je dus te leren altijd je e-mail (bijvoorbeeld) te doen tussen 09.00 en 10.00 uur. En dat ook in je auto-reply te zetten. Er zit wel wat in…

Noah -

Ik kan me hier heel erg goed in vinden. IK ben nog wat jonger, en ik den k vaak terug aan de tijd dat ik gewoon speelde met vriendjes tot dat ik naar binnen moest voor het eten, en niks leidde je af. Soms zou ik willen dat de WIFI even uit valt. Maar dat online zijn brengt ook mooie dingen (bijvoorbeeld mooie blogs zoals deze 😉

Marte -

Haha, dat is lief Noah. Thanks :)

Debby -

Hier nog zo een. Heb erover nagedacht geen mobiel meer te nemen, maar dat lukt me hier in Nederland niet. Als ik ga emigreren zal dat een stuk makkelijker worden, maar ik merk dat ik hier in Nederland echt met de maatschappij mee moet wil ik overleven. Zonder telefoon werd het een beetje eenzaam :’)

Marte -

Ha! Ja precies.. Eens. Eenmaal als je terug bent is het zo lastig die ‘spirit’ vast te houden! Heel jammer maar simpelweg waar!

Lizette | Reismuts -

Het lijkt alsof het universum je inderdaad wat probeerde te vertellen 😉 Ik vind het soms ook eerlijk om offline te zijn, maar vaak ook wel lastig om echt helemaal los te laten. Toch maar weer vorige week mijn telefoonabonement verlengd, met meer internet…

Marte -

Ow noo… 😉
Het begint bij een dag je telefoon thuislaten. Bijvoorbeeld op een zondag, als je lekker op stap gaat. Dat kan al veel invloed hebben, denk ik!

Lizette | Reismuts -

Dan zet ik ‘m wel regelmatig op ‘niet storen’, zodat ik niet de pliepjes van nieuwe berichten krijg. Het is een begin 😉

Reageer ook