DAGBOEK

Een onbereikbare week

Marte's Mindstyle Onbereikbaar

Thailand was heerlijk: zonnig, warm, rustig. Maar alsof er íets in het universum probeerde te vertellen dat ik nou écht eens tot rust moest komen, besloot alle technologie me in dit land tegen te werken. De opstartsschijf van m’n laptop zat vol, waardoor ik geen filmpjes en foto’s kon opslaan. Op slag ging de uv-filter van m’n spiegelreflexcamera kapot (extra opletten geblazen) waarna de geheugenkaarten, veel sneller dan verwacht, helemaal vol zaten. Hups, snel nieuwe kopen. En toen, poets bam, was de camera opeens helemaal kapot. Tot slot crashte m’n telefoon. Helemaal uit het niets. Na wat gegoogel bleek het “the blue screen of death” te zijn. Holy shit, wat een dramatische naam.

Ik had sowieso – bij toeval – besloten de laatste week van Thailand offline – on life – te willen zijn. Maar alsof het universum mij te goed kent, werd ik op deze manier eens helemaal verplicht gesteld. Met hier en daar een foto met de telefoon van m’n vriend, heb ik me verder niet bezig gehouden met wat op de foto “moest” staan. En ik werd niet ieder uur geprikkeld met een nieuw berichtje. Ik had zin om een boek te lezen, en die las ik binnen een paar uur uit. Ik nam de tijd om de National Geographic van A tot Z door te nemen, and so I did. Ik luisterde rustig naar m’n eigen gedachten, die zich een weg baanden in nieuwe beslissingen, onwetendheid en de zoektocht naar mezelf. Ik vond m’n weg zo wel.

En ik vond het heerlijk.

Nu vind ik “offline” gaan sowieso heerlijk, op z’n tijd. Maar nu was ik meer dan offline: ik was onbereikbaar. Ik vloog alleen terug naar Nederland en had enkele afspraken gemaakt voor bij terugkomst. Niks geen ge-App, niks geen belletje. Gewoon puur oud gemaakte afspraken. Het deed me denken aan vroeger, toen ik in de eerste jaren van m’n middelbare school om 07.30 u bij “de lantaarnpaal” stond. Was je er niet? Dan ging je maar vast. Geen ramp. Sterker nog: iedereen trok lekker z’n eigen plan.

En soms, na dit soort weken, mis ik dat wel… Want wordt het niet ergens een beetje kwalijk genomen als we zien dat je een bericht hebt gelezen, maar nog niet hebt gereageerd? Is ons “zijn” niet altijd in staat te reageren?

Ik schijnbaar niet. En ik krijg er steeds meer last van; wil me niet conformeren aan deze verwachtingen. Ik voel me vaak verplicht te reageren op ieder berichtje, ieder Appje, ieder mailtje. Maar ik maak m’n hoofd er enorm vol mee.

Het heeft me zo veel inzicht gegeven, dat ik bijna zou overwegen m’n mobiele telefoon op te geven (nadat m’n contract is verlopen dan…) om het eens een tijdje uit te proberen zónder mobiel. Of misschien een contract zonder internet te nemen; gegarandeerd minder prikkels.

Ik weet dat het super onlogisch klinkt als je een blog hebt. Maar ik heb ook gemerkt dat ook juist dit heel goed werkt voor mij. Sterker nog, omdat ik meer tijd heb om naar de lucht te kijken dan naar het scherm, krijgt m’n creatieve geest weer de vrije loop. En dat is zó intens fijn!

Ik ga er nog eens goed over nadenken. Want ik ken die social media junkie in mij maar verdomd goed, en die wil ik nog niet loslaten. Ha! Maar het heeft me in ieder geval weer doen beseffen dat mobieltje veel vaker links te laten liggen dan ik nu nog in praktijk doe. En vooral wat minder te geven om het feit dat ik niet overal op kan reageren. En dat dat prima is.

Veel mensen lijken hier last van te hebben. Hoe ga jij hiermee om?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.