DAGBOEK

M’n hart achterna gaan

Marte's Mindstyle hart

Vorig jaar december maakte ik het besluit: dit was het laatste evenement dat ik organiseerde. In ieder geval… voor nu. Ik organiseerde ieder kwartaal, voor twee jaar lang, een evenement vanuit Moderne Hippies. Iedere editie was in zekere zin succesvol; er kwamen op het laatst zeker zo’n 5000 mensen op af. Sommige mensen om me heen beweren dat ik “gestopt ben op m’n hoogtepunt”. En in zekere zin klopt dat wel. Sommigen beweren dat ik er een écht succes van had kunnen maken. Sommigen vinden dat ik het commercieel veel meer had kunnen uitbuiten. Wellicht had ik het zelfs maandelijks kunnen laten plaatsvinden en had ik een kantoor kunnen hebben met een paar man die voor me werkten. En had ik uiteindelijk in heel Europa deze evenementen kunnen doen. Als ik het had gewild, was het me waarschijnlijk gelukt. Ik had het kunnen doen, en toch deed ik het niet. Waarom?

Omdat een groot evenement organiseren, ieder kwartaal, enorm stressvol is voor één iemand om te dragen. Omdat ik daar doodongelukkig van werd. Omdat het totale concept niet meer klopte. En vooral: omdat ik merkte dat ik iets anders veel leuker vond. Ondanks dat ik misschien niet de beste tekstschrijver ben, merkte ik dat de online-wereld van Moderne Hippies veel meer bij me paste. Ik kon content creëren. Ik kon fotograferen. Ik kon een community bij elkaar brengen. Ik kon constant iets neerzetten waar ik blij van werd. En voor mij het belangrijkste: ik kon mensen stil laten staan en laten inzien dat het ook weer eens tijd was om aan hunzelf te denken. Puur door de boodschap van mijn website, gaat mijn lezer er iets mee doen waardoor hun eigen wereld en dus het geheel misschien net ietsje mooier wordt. Ietsje fijner, ietsje beter. Iets waar ik intens van kon en kan genieten en me deed stilstaan dat ik véél liever m’n tijd en geld investeerde in een online platform, eventueel met een vaste baan ernaast.

Ik begon het jaar daarom met het rondkijken naar vacatures en het solliciteren naar “echte banen”. Ik was het leven als zelfstandig ondernemer ook wel even zat, omdat ik twee jaar in flinke stress had gezeten. Zelfs de zakelijke wereld onderschat dat je aan één euro in feite 50 cent verdiend, en dat er cónstant investeringen blijven plaatsvinden om door te kunnen blijven gaan. Ik was niet alleen event manager; ik deed de sales, moest belastingzaken leren begrijpen en moest nog steeds een website bij blijven houden, waardoor je je eigen uitgever, redacteur, fotograaf en social media specialist wordt. Ik was moe.

Sommige vrienden die zo hard geloofden in mijn website vonden het doodzonde, het idee dat ik fulltime ergens anders aan de slag zou gaan konden ze zich niet bedenken, vonden ze raar en niet “meer” bij me passen. Ze dachten dat ik alles wat ik de afgelopen jaren had opgebouwd zomaar de prullenbak in zou gooien. Maar een andere combinatie wist ik eerlijk gezegd niet te maken. Anders kon ik toch niet leven? Mezelf onderhouden?

Voordat ik aan “het echte leven” (a.k.a. een vaste baan met één functie) begon had ik wel iets heel fijns op de planning staan: ik zou nog even een paar weken naar Thailand gaan. In Thailand had ik de tijd om even heel dichtbij mezelf staan, en bleef ik op een rustige manier doorwerken (sorry, ik haat het woord “bloggen”). M’n website, m’n kindje, had aandacht nodig en dat kreeg die. Ik maakte het echt m’n persoonlijke blog met nieuwe rubrieken die ‘echt Marte’ zijn. Juist doordat ik het wat rustiger aan deed, ging ik alleen maar dingen doen die ik leuk vond. En dat werkte; m’n unieke bezoekers stegen opeens per maand! Tijdens m’n verblijf daar leerde ik concrete doelen te stellen, juist doordat ik een beetje afgezonderd was en een weekje offline ging.

Gepaard met het doel leek er bij thuiskomst langzaam maar zeker opeens een droom uit te komen: ik zou misschien zomaar van m’n website kunnen leven! Een projectje hier en daar zou me meer zekerheid bieden, maar in de kern zou ik kunnen rondkomen van iets wat ik het aller- allerleukste vind. Datgeen wat me ook weer de optie geeft om uit te breiden en verder te blijven dromen.

Ondanks de grote successen van de evenementen, heb ik altijd naar m’n hart willen luisteren wat goed voelt. En dit voelde goed. Heel goed zelfs. Er komen genoeg downsides bij kijken, maar het grootste voordeel wint: ik deel m’n leven zo in, dat ik erachter kan staan wat ik op dat moment doe. M’n hart is mijn kompas en die geeft tot nu toe een richting aan waar ik alleen maar meer levensvreugde van krijg.

Ik heb het echt nog steeds niet altijd makkelijk. Sommige mensen denken dat ik een “droombaan” heb, en als je op de leukste persreisjes wordt gestuurd, kan ik me zo voorstellen dat dat zo lijkt. Het is een leven waar ik ook van droomde, die steeds iets normaler wordt, maar waar ik zeker niet minder dankbaar door ben. Ik heb heel hard gewerkt om te komen waar ik nu ben, ik heb énorm veel in moeten leveren of nog niet mogen meemaken doordat ik m’n eigen brood verdien (hallo, eerste auto? hallo, vakantiegeld? hallo, spaargeld?) en nog steeds ben ik er zeker nog niet helemaal.

Maar m’n hart wint. Door middel van m’n instinct, onderbuikgevoel en het luisteren naar m’n hart, weet ik dat ik content zal zijn met hoe ik mijn leven indeel. En dat vind ik een enorm voorrecht en énorm fijn. Het is iets wat sommige mensen doodeng vinden; ook mijn eigen omgeving gunt me vaak meer zekerheid en ‘comfort’. Ze zien mijn struggle van dichtbij. Ik kom er op mijn manier, ondanks dat mijn aanloop een stuk langer duurt dan “normaal”, en daar heb ik echt complete vrede mee. M’n dromen komen iedere week meer en meer uit. En ik kan er intens van genieten.

Ik wil niet als een ster klinken, maar toch zeg ik het: dit allemaal had niet zonder jullie gekund. En daar wil ik jullie nu, en voor de rest van m’n leven, heel erg voor bedanken. Voor alles wat ik nu al heb geleerd en heb mogen meemaken: dank jullie wel. Ik vind het leuk om mezelf te zien veranderen en jullie mee te nemen in dit proces, op mijn website. En ik hoop dat jullie me nog lang willen blijven volgen.

Fijn Pinksteren, neem wat rust en ga even offline. Je hebt gezien wat dat bij mij heeft opgeleverd 😉

Liefs, Marte

// Je kunt me volgen op InstagramTwitter, Facebook en Bloglovin’

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.