Mindstyle // The Dory Way

Gisteren, op een willekeurige donderdagmiddag, kreeg ik een appje van mijn vriendje:

“Schatje, zullen we vanavond naar Finding Dory gaan?”

“Jaaaa!” Wat een GOED idee! Wanneer je in een relatie zit en beiden je werk-modus aan hebt staan (inclusief twee dagen Belastingdienst) zijn dit soort ideeën natuurlijk briljant en erg welkom.

Want na vier hectische werkdagen, en nog een die zou volgen, leef ik echt op door dit soort spontane acties. Sowieso zou het leven wat mij betreft één grote spontane actie mogen zijn, maar is dat door ons geplande, ‘drukke’ Westerse bestaan lang niet altijd mogelijk. In Nederland zijn we maar wát goed in plannen, plannen, plannen. Want ‘als we niet plannen, dan zien we elkaar niet’. En ‘als we niet plannen, dan krijgen we niets gedaan.’ En daardoor zijn we altijd ‘druk, druk, druk’.

Onzin, wat mij betreft, want ook elkaar kunnen zien is een state-of-mind. De vrijheid om te kunnen zeggen: nú heb ik zin om dit te doen, nú wil ik hem of haar zo graag zien, nú heb ik zin in avontuur, nú wil ik m’n oma een dikke knuffel geven, nú heb ik volle inspiratie om dat verslag goed te schrijven; dat zou het leven soms zoveel leuker en mooier maken. Op mijn beurt geeft het me de kriebels dat sommige mensen dit ‘kinderachtig’ vinden of reageren ‘dat dat niet zo gaat in het volwassen leven’. Waarom dan niet? Is het niet enkel dat je dan hebt toegegeven aan het geplande leven van de gevestigde orde?

Als je plannen prettig vindt: no worries. Ook ik weet dat er zo nu en dan gepland moet worden. Maar werkelijk álles? Nuh, dat heeft niet mijn voorkeur (en gelukkig ook niet dat van mijn vriend).

Geen plan hebben en een spontaan leven leiden geeft mij namelijk een enorm bevrijdend gevoel en zorgt meestal voor een portie meer avontuur. Enkel beslissen wat ik dan ga doen houdt de deuren open en laat me inzien wat er op dát moment mogelijk is. Op een of andere manier kom ik juist dan in bizarre situaties terecht, kom ik iemand tegen die ik al heel lang niet heb gezien, ben ik een stukje relaxter en leef ik meer in het nu.

Op het moment dat ik dit realiseerde en met mijn vriend over de grachten liep, bleek ik een paar uur later een vriendje te hebben gevonden: Dory! Dory heeft namelijk kortetermijn-geheugenverlies, waardoor ze alles vergeet en eigenlijk ook nooit een plan heeft. Als ze in een noodsituatie terecht komt, als ze ergens zin in heeft of als ze gewoon niet veel beter weet: ze doet gewoon puur waar ze op dát moment zin in heeft, wat ze op dat moment voor zich ziet. Eigenlijk wat we als kleine kinderen ook allemaal doen (maar langzaam maar zeker een beetje verliezen) en wat ze ook wel The Dory Way noemen. Het beestje heeft een naam gekregen!

Doordat ik op een of andere manier altijd moet plannen, staat er tegenwoordig in hoofdletters bij één weekend in de maand: VRIJHOUDEN (Met aankomende maand – THE DORY WAY – erbij). Dan mag er niets gepland worden: dat weekend is van mij. (Wat ik dan doe, zie je terug in deze vlog.)

Vandaag daarom een kleine ode aan Dory en onze eigen kinderkracht – opdat we die maar nooit helemaal mogen verliezen. En dat we als volwassenen altijd een beetje kind mogen blijven. Tijd om The Dory Way wat vaker in onze agenda’s te zetten! 😉

dory

Je kunt mij persoonlijk volgen op Instagram, YouTube en Snapchat (profwildchild).
Je kunt Moderne Hippies volgen op Facebook, Instagram, YouTube en Twitter.

Meer mindstyle-artikelen lezen? Klik hier.

2 reacties

Sanne -

Wat een leuke metafoor hihi. Ik ga deze onthouden en ook integreren in mijn agenda:)

Christel -

Wat grappig, hier had ik het gister nog met iemand over. Kan geen toeval zijn, zou je zeggen!? Ik probeer zoveel mogelijk zo te leven. Het geeft zoveel meer rust. Het blijft alleen wel lastig als de mensen om je heen deze instelling niet hebben, want dan word je alsnog gedwongen mee te gaan in de ‘plan-modus’. Het blijft een mooie uitdaging, maar goed om bewust mee bezig te zijn!

Reageer ook