KUNST & CULTUUR

Vintage muses #2 // Edie

edie cover

Niet elk sprookje heeft een happy ending. Dat van Edie Sedgwick in ieder geval niet. Maar haar korte, tragische leven, vol ups en downs, glitter en glamour en madness (en niet te vergeten haar fantastische stijl) blijft inspireren.

Edie was in de 60’s dé it-girl avant la lettre. Ze kwam uit een oud en rijk geslacht, maar haar familie werd achtervolgd door geestesproblemen: zelf werd ze meerdere keren opgenomen voor depressies, een van haar broers leed aan schizofrenie en twee van hen pleegden zelfmoord.

Edie wilde eigenlijk kunstenares worden. Op society-feestjes in New York shockeerde ze de bourgeoisie door haar schoenen uit te trekken en op blote voeten te dansen. Op één van die feestjes kwam ze in 1965 Andy Warhol tegen, enfant terrible van de kunstwereld, die in zijn met zilverfolie beklede Factory bizarre performance art en films maakte. Warhol zag in Edie zijn nieuwe superstar en nam haar onder zijn hoede. Haar signature style kwam in die tijd tot bloei: haar kortgeknipte zilverkleurige kapsel, lange oorbellen, grote met kohl omrande ogen en haar eindeloze benen in niets dan zwarte leggings.

edie1

Edie leefde een bizar soort dubbelleven: aan de ene kant maakte ze in de verlopen Factory arty films met een bende drag queens en speedfreaks (zoals Baby Jane Holzer, onsterfelijk gemaakt in Lou Reed’s Walk on the wild side), aan de andere kant ging ze ’s nachts met haar privé-limousine terug naar het Chelsea Hotel, waar ze permanent woonde. Ze had geen idee van de waarde van geld; vaak ging ze op shopping sprees van duizenden dollars, totdat al haar geld op was.

Andy Warhol haalde Edie over om als danseres op te treden tijdens de concerten van de legendarische Velvet Underground en in deze tijd kwam ze ook Bob Dylan tegen, die danig van haar onder de indruk was. Volgens velen was Edie de inspiratie voor zijn hits Like a rolling stone (eigenlijk een aanklacht tegen Warhol, die, hoewel hij innemend kon zijn, de neiging had om zijn superstars uit te buiten en vervolgens te laten vallen) en Just like a woman:

You fake just like a woman.
You make love just like a woman.
And then you ache just like a woman.
But you break just like a little girl.”

In die tijd was Edie, net als de meeste anderen in de Factory, allang verslaafd aan alles wat maar voorhanden was: uppers, downers, alcohol, maar vooral speedballs, een linke combinatie van coke en heroïne. Tot twee keer toe zette ze haar kamer in het Chelsea Hotel in brand omdat ze, totaal out of it, met een brandende sigaret in slaap was gevallen. Edies drugsgebruik maakte een einde aan haar modellenwerk voor Vogue (zie foto’s onder) en haar leven begon langzaam bergafwaarts te gaan.

edie vogue 1

edie vogue 2

Warhol liet Edie vallen, ze had haar volledige trust fund er in een paar jaar doorheen gejaagd, en ze werd geplaagd door depressies. Haar familie liet haar opnemen in een psychiatrische kliniek en even leek het beter met haar te gaan, maar haar drugsverslaving kreeg de overhand en op 14 november 1971 stierf Edie aan een overdose. Ze was 28.

Edies korte en tragische leven blijft echter een voortdurende inspiratie; niet alleen de modewereld kan geen genoeg van haar krijgen, ook muzikanten bleven na haar dood over haar schrijven.

Zo zong Edie (!) Brickell in 1988 in het nummer Little Miss S. :

Little Miss S. in her minidress, living it up to die
in the blink of the public eye.”

En The Cult schreef in het nummer Edie (Ciao baby):

Always said you were a Youthquaker, Edie
A stormy little world shaker
Warhol’s darling queen, Edie
An angel with a broken wing.”

Meer weten? Lees dan de biografie “Edie: American girl” door Jean Stein of kijk de film Factory girl!

Lijkt Sienna Miller niet sprekend op Edie?

sienna as edie

– xx- Liselore

Ander leuks: Vintage muses #1 // Talitha Getty
Ander leuks: Shara Gibson // Zangeres met ziel